Je kent m' vast wel. De grote hit van de Brabantse zanger Guus Meeuwis: "Het dondert en het bliksemt (..) Het wordt dus pompen of verzuipen da's de enige manier". Het is zo'n meezinger waarmee je doorgaans een hele kroeg of plein in beweging krijgt. En over pompen of verzuipen gesproken: er is een hoop mensen dat ervoor zorgt dat we in Nederland droge voeten houden ondanks alle regen. Ook als het dondert en bliksemt.
Iedereen van een zekere leeftijd kent het spelletje 'Wie ben ik?'. Relevanter is tegenwoordig de vraag: 'Waar woon ik?'. Vraag een gemiddelde Rotterdammer of hij binnen- of buitendijks woont en hij heeft waarschijnlijk geen idee.
Fietsen, het hoort bij Nederland en eenmaal 'te paard' - zonder cap op ons hoofd - verworden we tot ware vrijheidsstrijders. In Amsterdam hebben fietsers, met hun soms onnavolgbare verkeersgedrag en allerhande verschijningsvormen, de binnenstad overgenomen en in de provincie geeft niets meer vrijheidsgevoel dan wapperende haren. Maar die vrijheid komt wel met een prijs.
Het achtuurjournaal brengt een ambtenaar van de Uitvoeringsorganisatie Herstel Toeslagen (UHT) van het ministerie van Financiën onherkenbaar in beeld. Die zegt dat de nieuwe schadeafwikkelingsroute voor slachtoffers van de toeslagenaffaire van prinses Laurentien de belastingbetaler bakken met geld kost.
Drieënhalf jaar geleden zijn we gevallen voor een hond, inderdaad een Covid-hond. Lex is een Beierse bergzweethond en de allerslimste, -knapste en -liefste hond die je je kunt indenken.
Heb je brandschade als brancheorganisatie van brandverzekeraars, dan zijn de grappen natuurlijk niet van de lucht. "Je bent toch wel goed verzekerd hè?" is de meestgehoorde. De opmerking: "Uh, we doen toch jaarlijks een publiekscampagne om aandacht te vragen voor brandpreventie?" was ook vrij snedig. Lekker.
Vorig jaar was er precies één afgevaardigde van de financiële sector aanwezig tijdens het Deltacongres. Het jaarlijkse samenzijn van zo'n 1.500 waterprofessionals die betrokken zijn bij de waterveiligheid, zoetwatervoorziening en klimaatrobuustheid van Nederland. Dit jaar trokken we op uitnodiging van Deltacommissaris Glas met een zware delegatie bestuurders uit de financiële sector naar Groningen om mee te praten over wat we samen zouden kunnen doen om de effecten van klimaatverandering op te vangen en Nederland z'n AAA-status te laten behouden.
Ons huis staat al drie weken in de steigers: dakrenovatie, nieuwe pannen, zonnepanelen en een warmtepomp. All the way dus, na een eerder rondje vloerisolatie in de kruipruimte en vervanging van charmante stalen koestalramen met enkelglas. Het kost een vermogen en je krijgt er geen vierkante meter voor terug, maar het draagt wel bij aan de energietransitie.
Terwijl in Zuid-Europa hitterecords worden geschreven, denk ik terug aan m'n favoriete kerstfilm: The Holiday uit 2006. Jude Law op z'n best, met Cameron Diaz (Amanda: has not cried since her parents divorced at age 15) en Kate Winslet (Iris: be the leading lady of your own life).
Nu de meivakantie achter de rug is, kunnen we ons gaan verheugen op de zomervakantie. Dat brengt me terug in de tijd dat ik met m'n ouders ging kamperen in Zuid-Europa. Mijn vader was expert in het plaatsen van de tent. Nooit onderaan een camping die tegen een heuvel op was gebouwd, de achterkant van de tent in de richting van de wind, ruimte om bij naderende hevige regenval een klein grachtje om de tent te kunnen graven. En een strategische stelplaats voor de auto zodat de tent daaraan vastgebonden kon worden als de Mistral of Scirocco op zou zetten. En zo ben ik dus zonder tentscheuren en natte voeten m'n vakantiejeugd door gekomen.
