Jurjen Oosterbaan

Ik voel mee met al die mensen die op enig moment het bericht kregen 'er is bij u kanker geconstateerd.' Ondanks de enorme vooruitgang die de medische wereld bij deze ziekte boekt, zal de mededeling 'u heeft kanker' toch het ergste doen vrezen. Wanneer je dan als patiënt na lange tijd te horen krijgt dat je 'schoon' bent en weer als 'gewoon mens' door het leven kunt gaan, snap ik dat je je dubbel getroffen voelt wanneer je vele jaren later bij het afsluiten van een overlijdensrisicoverzekering moet constateren dat de verzekeraar in kwestie je eigenlijk liever niet ziet komen. Nou ja, oké dan, wanneer je extra betaalt mag je binnenkomen.

De 'bazen' zijn weer vrolijk. Na jaren van verlies of marginale marges, worden de cijfers weer diepzwart. Het resultaat van verhogingen van premies, versmalling van het assortiment, schaalvergroting en vermindering van arbeidsplaatsen. Er is dus reden tot tevredenheid.

Ik denk dat weinig mensen er ooit van gehoord hebben: de metrologiewet. En toch heeft iedereen er elke dag mee te maken. Of u nu een pak melk koopt bij de supermarkt of uw auto voltankt.

Af en toe schrik ik 's nachts nog wel eens wakker. Ik hoor dan dat telefoontje dat op het secretariaat van de NVA binnenkomt met vervolgens een stem die zegt: "ik hoor…" De stem is van de eerste hoofredacteur van am:, Piet Biemans. 'Meneer Biemans' - pas na een lange tijd werd het 'Piet' - was een journalist van de oude stempel. Een beetje morsig en altijd wantrouwend over wat je zei.

De oud-voorzitter van de AFM, Arthur Docters van Leeuwen, was en is een imposant figuur. In vergaderingen en bilaterale contacten wist iedereen dat je bij hem geen flauwekul hoefde te verkopen. Zoals een van de voorzitters van een beroepsorganisatie ontdekte toen die in het kader van de invoering van de Wfd, de voorloper van de Wft, zaken probeerde te traineren. De reactie van Docters van Leeuwen was messcherp: "De trein vertrekt nu. U mag op het station blijven staan. Dan stapt u de volgende keer dat de trein langskomt maar in".

Het is twee uur in de nacht. Ik rijd met de auto naar huis. Een lange tweebaansweg met aan de zijkant een fietspad en bomen. Het miezert. U heeft een beeld? Op dat fietspad loopt een meisje naast haar fiets. Waarschijnlijk een lekke band. De vraag is: wat doet u? Wat doe ik?

En toen begon de klant opeens heel hard te huilen. Ik zal u vertellen hoe dit kwam.

In am:45 staan de 100 grootste intermediaire bedrijven. Eerder dit jaar publiceerde Assurantie Magazine al een lijst met de 75 meest invloedrijke vrouwen in onze branche. Wanneer ik de twee lijsten naast elkaar leg, denk ik een zekere onevenwichtigheid te bespeuren. Om het maar eufemistisch te stellen.

In de kern zijn we een mooie sector. De meeste mensen die in onze bedrijfstak werken hebben het beste met de consument voor. Zonder de mogelijkheid om je te kunnen verzekeren durft niemand zijn bed uit te komen en staat Nederland stil. Dit gezegd zijnde, zijn er ook momenten dat ik mij diep schaam onderdeel te zijn van die sector. Momenten waarop ik het liefst in de auto zou stappen en aan sommige verzekeraars zou willen vragen of ze wel helemaal compos mentis zijn.

Meer dan de helft van de hypotheekschuld in Nederland bestaat uit aflosvrije hypotheken. Daarover bestaan grote zorgen bij onder meer DNB en de AFM. Er wordt forse druk uitgeoefend op geldverstrekkers om minimaal zeker te stellen dat klanten zich realiseren dat de schuld afgelost moet worden. Geldverstrekkers met een eigen advieskanaal kunnen hun medewerkers opdracht geven om deze gesprekken te voeren. Op het eind van de maand mogen die geldverstrekkers deze medewerkers ook gewoon salaris betalen. Dit salaris wordt mede gefinancierd uit de baten die het geldbedrijf met zijn activiteiten maakt.