Jan Driessen

Ik heb helemaal niets met auto's maar ben stapelverliefd op mijn Tesla. En op de communicatie met Tesla. Dat bedrijf kent, helpt en waardeert mij. Informeert me tijdig over aanpassingen, stelt me continu vragen over mijn ervaringen en over hun dienstverlening, en biedt me tal van nieuwe producten die mij helemaal niets extra's kosten.

"Ik voel nog genoeg woede over de onnoemelijk hoge bonussen." Zo zingt een verontwaardigde rapper Sticks in de eigen commercial van ASR. "Laten ze dat geld besparen en gebruiken waar het écht nodig is." Het klonk zo mooi, zo voorbeeld stellend en onderscheidend. Het vervelende is dat je daar dan ook concreet naar moet handelen.

Het onafhankelijke intermediaire kanaal werd decennialang door verzekeraars als heilig en onschendbaar beschouwd. Een constructieve relatie met de brancheorganisaties NVA en NBVA was een absolute voorwaarde voor je bestaansrecht als verzekeraar. Tussenpersonen werden gewaardeerd en gefêteerd. Logisch, want hun hele productie was van hen afhankelijk. En jaarlijks moesten de productietoezeggingen (en de daarmee verband houdende provisiepercentages) toch maar weer opnieuw worden afgesproken, gehaald en betaald.

Jos Baeten is een aardige man. Hij deugt voor een verzekeringsbaas.

Wie had in 1990 kunnen bedenken dat internet, search, mobiel en social media ons leven en werken zo indringend zouden gaan domineren? Veel traditionele verzekeraars en ambachtelijke tussenpersonen ontkenden of bagatelliseerden lange tijd de mogelijke impact. En realiseerden zich pas erg laat dat ze hun hele advies- en verkoopproces indringend moesten aanpassen.

Ze waren decennialang beeldbepalend. De roemruchte verzekeraars. Met spraakmakende reclamecampagnes en indrukwekkende sponsorschappen. Ze domineerden de reclameblokken en kleurden de sportuitzendingen. Hun vertrouwenwekkende logo's waren dagelijks urenlang zichtbaar in onze huiskamers. Maar op een paar prijsvechtende platte auto- en zorgverzekeraars na als Allsecur en FBTO zien we ze nu nog maar weinig. Waar zijn ze gebleven?

Delta Lloyd is eerst onthoofd en verdwijnt nu geheel als betrouwbaar merk, Aegon NL moest ruim een miljard euro bijgestort krijgen en verkoopt gedwongen gezonde onderdelen, en het keurige familiebedrijf Conservatrix is voor 1 euro onteigend en werd verkwanseld aan de VS. Zie hier de voorlopige puinhopen van DNB.

Geen uitgesproken mening hebben is lange tijd de beste mening van verzekeraars geweest. Je mond houden over belangrijke zaken was het veiligst voor de business en je beleggingen. Elke extern geuite opvatting bracht wel ergens een belegging of klantrelatie in gevaar. Maar zwijgen kan niet langer en geen mening hebben kost tegenwoordig ook reputatie en klanten. Dus moeten verzekeraars met de billen bloot, ook als ze dat liever niet willen of weten dat dat flink gelazer met een enkele klant zal opleveren.

Verzekeraars verliezen in rap tempo het in hun gestelde vertrouwen. Er is een diepe vertrouwenscrisis ontstaan die bijna onomkeerbaar wordt. Deze crisis treft echter niet alleen de verzekeraars. Ook de overheid beleeft een ongekend wantrouwen. Ook de media zijn nog nooit zo weinig geloofwaardig bevonden als nu.

René Frijters weg bij Knab! De bedenker, de oprichter, de stuwende kracht en de voormalig CEO van Knab vertrekt bij zijn eigen bank "vanwege een verschil van inzicht". In De Telegraaf konden we lezen dat daar volgens moederbedrijf Aegon "geen grote roerganger" aan verloren was gegaan. Maar dat doet René Frijters echt tekort. In september 2012 komt zijn droom uit. Hij start dan zijn eigen internetbank. Een bank zonder kantoren, met klanten die elkaar helpen en elkaar adviseren. Een bank die er alleen is voor mij als klant.