Jan Driessen

Kent u dat sprookje van de tussenpersoon die de grootste van het land wilde worden? Hij kocht zijn belangrijkste concurrenten op en groeide als kool. Daar was veel geld voor nodig. En dat moest dus wel weer worden terugverdiend.

Private Equity heeft openlijk de jacht op onze leven-premies geopend. Investeerders als Blackstone, Athora en TPG stonden in de rij om de Vivat-levensverzekeringentak over te nemen. Inclusief de opgebouwde premiepotten. Uiteindelijk ging het op Bermuda gevestigde Athora er met de buit vandoor.

"Niemand ziet bonussen in de financiële sector nog zitten en daarom moeten ze worden afgeschaft." Dit is niet de conclusie van een kritische journalist of boze politicus. Nee, dit stelt president-commissaris Kick van der Pol van ASR, nadat hij veel gesprekken heeft gevoerd met het ministerie van Financiën, klanten, aandeelhouders en media. Na een zeer zorgvuldig en diepgaand onderzoek dus. "Wij willen alleen management dat intrinsiek voldoende gemotiveerd is en dat een variabele beloning niet nodig heeft."

Smoezelige juridische trajecten besmeuren de reputatie van verzekeraars. Eindeloos getouwtrek om het gelijk, minutieus gesoebat over punten en komma's en veel te veel pijnlijke prietpraat. Vervelende juristen en duur ingehuurde advocaten verzieken onnodig het herstelproces. Dat moet stoppen! De voortdurend zichtbare ellende wordt te groot.

Ik zorg altijd netjes voor mijn spullen, woon in een keurig postcodegebied en ben in mijn leven nog nooit ergens aansprakelijk voor gesteld. Waarom zou ik dan ongeveer dezelfde premie moeten betalen voor mijn inboedel- en aansprakelijkheidsverzekering als een bewezen agressieve bewoner uit een risicowijk? Ik rook niet, eet vegetarisch, drink niet meer en zwem elke dag twee kilometer. Waarom zou ik dan dezelfde premie moeten betalen voor mijn ziektekostenverzekering als iemand die alleen hamburgers eet, een pakje per dag rookt en nooit sport?

Hoe transparanter, hoe pijnlijker het beeld als het mis zit, en hoe groter de reputatieschade. Des te meer reden dus om intrinsiek te deugen als verzekeraar, zou je denken. Maar nee, zo werkt dat niet in de branche die klantgerichtheid zegt te hebben omarmd.

Tussenpersonen waren altijd extreem hardwerkende verkopers. Ze maakten hun klanten proactief bewust van de noodzaak om nu te zorgen voor later. Ze werden rijkelijk beloond voor hun harde advies- en verkoopwerk door de provisies van de verzekeraars. Zo ontvingen ze omzetprovisie, afsluitprovisie en doorlopende provisie. Provisie gebaseerd op 'premie maal duur', zorgde voor veel langlopende, gegarandeerde en dus toekomstbestendige contracten.

Wat in de reiswereld al jaren niet meer wordt geaccepteerd, is in de verzekeringswereld nog de gewoonste zaak van de wereld. Onlangs wilde ik mijn opstalverzekering herzien. En vergeleek zorgvuldig de nodige aanbieders. Uiteindelijk vond ik - eerlijk geadviseerd door mijn adviseur dacht ik - een verzekering die aan alle voorwaarden voldeed en nog flink goedkoper was ook. Dus werd de polis overgesloten. Maar bij betaling van de premie bleek ik opeens een stuk duurder uit te zijn dan bij mijn oude verzekering.

De gevestigde orde kan niet innoveren. Of verzekeraars moeten per direct meer puinruimers en vrijdenkers gaan aannemen. De verzekeringswereld wordt - en heel begrijpelijk - bevolkt door hardwerkende uitvoerders, heel precieze procesmanagers en vooral veel risicoloze zekerheidszoekers. Die bedenken wel eens een nieuw verrekenmodel, een wat aangepaste applicatie of een nieuwe site. Maar échte innovatie, waarlijke vernieuwing ontstaat altijd buiten de al gebaande paden. Door vrije denkers!

Het was natuurlijk opmerkelijk en hoopgevend nieuws vorige maand: Aegon dwingt Shell tot een intrinsiek duurzamere koers. Aegon wil dat Shell veel meer vaart maakt met het naleven van het Parijse klimaatakkoord. Dat is ook volkomen logisch en terecht! Verzekeraars hebben ook baat bij minder opwarming en een schonere aarde. Tot nu toe steunden alle grotere aandeelhouders Shell echter nog bij een veel gematigder beleid. Wat dat betreft mag de stap van Aegon ronduit revolutionair en stoer genoemd worden. Maar waarom is die actiebereidheid opeens zo hoog, vanwaar die urgent gedreven groene zendingsdrang?