Hoe ligt verzekerend Europa erbij? Om die vraag te beantwoorden, ging ik vorige week vrijdag naar Amsterdam waar in Hotel Krasnapolsky iedereen die er op Europees niveau en op het wereldtoneel een beetje toe doet als het om de verzekeringsindustrie gaat, zich verzameld had om te 'congresseren' over een aantal belangwekkende internationale thema's.
Zonder een sfeer van vertrouwen en veiligheid komen we niet tot ontplooiing en niet tot onze maximale, persoonlijke prestaties. Dat geldt voor 'gewone mensen'. Maar ook voor politici. Angst om verkeerde besluiten te nemen en foute dingen te doen, is er de oorzaak van dat we slechts 40% van ons potentieel aanspreken. Ik ben blij dat Mark Rutte en Diederik Samsom die angst overboord zetten. Ik merk dat er in onze branche in het bijzonder en het bedrijfsleven in het algemeen positief op gereageerd wordt. De VVD en PvdA zijn niet tot elkaar veroordeeld, maar hebben het voorrecht dat kiezers hen bij elkaar ?brengen.
Jan Driessen is het gezeur over de woekerpolisaffaire beu. Ik voel met hem mee: we willen er allemáál graag een streep onder zetten en polishouders nog het meest. Alleen verkeert de communicatiedirecteur van Aegon niet in de positie om zijn beklag te doen over het voortslepen van het beleggingspolisdrama. Daar hebben verzekeraars namelijk zelf aan meegewerkt. En hoe langer het duurt voor de vette eindstreep is bereikt, hoe duidelijker dat wordt.
Wat mij verbaast in de discussie over een beroepseed voor iedereen die werkzaam is in de financiële sector, is hoe weinig serieus verklaarde tegenstanders van deze eed zijn over de ethische reikwijdte van hun vak. Alsof beroepsethiek van een andere orde is dan de economische betekenis of relevantie van een beroepsgroep of sector. Ethisch en moreel zuiver handelen minder belangrijk dan vakbekwaamheid of economische betekenis? Kom nou! Dan moet je de afgelopen jaren wel op een andere planeet gewoond hebben, als je dat nog gelooft. De financiële crises en in het kielzog de vertrouwenscrisis in de financiële sector hebben veel te maken met ethische en morele beroepsopvattingen.
Tsja … daar keek ik toch wel van op, van dat onderzoek van D&O over leegloop bij intermediairorganisaties (zie pag. 5). Stiekem kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat Jurjen Oosterbaan niet ongelukkig was met 'zijn' onderzoekgegevens over die leegloop. Waarom zou-ie ook? Zijn schoorsteen rookt er wel bij als adviseurs niet bij hun 'eigen' intermediairsorganisatie, maar bij hem kennis en inzichten komen tanken. 'Naughty thoughts', die ik maar direct overboord kieper voor belangrijker overwegingen over nut en noodzaak van belangenbehartiging. Een van die overwegingen is: wat moet een belangenclub eigenlijk leveren? Ik kom op drie dingen. Allereerst: pal staan voor de belangen van zijn leden bij alles en iedereen die die belangen bedreigt of ondermijnt. Ten tweede: zorgen voor een adequaat kenniscentrum waar leden op terug kunnen vallen. Ten derde: een 'community' zijn waar leden in een vertrouwde omgeving elkaar ontmoeten, versterken, ondersteunen en - via een professionaliseringsprogramma - zich ontwikkelen in hun vak. Laten we, om het concreet te maken, Adfiz als voorbeeld nemen. Ik weet toevallig dat de staf van Adfiz onder leiding van Hanneke Hartman een duidelijke visie op belangenbehartiging heeft ontwikkeld. Maar ook een duidelijke visie op 'de nieuwe onafhankelijke financieel adviseur' die gepast afstand houdt van productleveranciers en dicht bij zijn klant staat. Dat zijn niet onbelangrijke feiten en een goede uitgangspositie om het Verbond van Verzekeraars en anderen van repliek te dienen als het moet, Haagse 'humbug' om te buigen naar adequate wet- en regelgeving en overijverige toezichthouders hun plaats te wijzen. Aan een professionaliseringsprogramma dat voor leden aantrekkelijk is, kan snel gewerkt worden. So far so good. Wat Adfiz als organisatie echter niet kan, is zichzelf tot community verheffen. Daar zijn leden voor nodig. Veel leden! Mondige leden die Hartman c.s. op koers houden. Als financieel adviseur zou ik lid worden of blijven van Adfiz en voorstellen dat deze organisatie zich diversifieert naar de mate waarin de leden ook steeds diverser business-modellen hanteren. Grote kans dat deze organisatie dan ook een open haven wordt voor al die andere belangenorganisaties die - in niches - oppikten wat in het verleden door de rechtsvoorgangers van Adfiz is laten liggen (en zelfs gemeden). Ik pleit dus voor een federatie waarin alle andere organisaties zich gaan thuis voelen: krachtig naar buiten, samenbindend voor de leden en dus 'Angstgegner' voor alles en iedereen die de belangen van de leden schaden. Oftewel: een organisatie die pal staat voor het recht van elke burger op onafhankelijk, financieel advies dat hij van verzekeraars, banken en andere leveranciers van financiële producten niet (meer) hoeft te verwachten. mhuisman@kluwer.nl
Het is volop lente. En dat is te merken. Menig ei is gelegd. De Rechtbank legitimeert de abonnementen van Multisafe. En het demissionaire kabinet bereikte een verrassend akkoord tot op detailniveau met D66, GroenLinks en Christenunie. En SNS Reaal stopt nu eindelijk echt met woekerpolissen en belijdt bij monde van marketingdirecteur Bart Janknegt (opvolger van de recent vertrokken Lodewijk van der Heijden) en public in de krant van wakker Nederland: "Onze producten waren te ingewikkeld. Consumenten begrepen er geen fluit van en hebben er nu geen zin meer in". En, opmerkelijk, ex-DNB-kroonprins professor Lex Hoogduin pleit voor afschaffen van pensioenfondsen. Nederland moet massaal aan pensioensparen. Ieder zijn eigen PPI'tje zou je zo kunnen zeggen.
E én dezer dagen beleef ik mijn laatste werkdag bij Kluwer. Achter 16 jaar AM zet ik een punt. Wellicht tref ik u na 1 juni in een andere hoedanigheid, als adviseur van Oostdam & Partners. Maar daar gaat deze column niet over. In die 16 jaar heb ik getracht de branche vanaf de zijlijn te volgen en te bezien met de bril van een klant (ondernemer of consument). Het karakter van die waarnemingen verklaart het lange verblijf in de bedrijfstak: ik ben me blijven verbazen!
De 'free publicity-award' gaat deze maand naar Factua. Dit Dordtse bedrijf zag in 2010 brood in het verzorgen van incasso- en facturatiediensten voor financiële dienstverleners. Maar Factua en andere nieuwkomers moeten inmiddels opboksen tegen serviceproviders zoals Voogd & Voogd en VCN, die deze diensten gratis (althans, zonder directe financiële tegenprestatie) aanbieden.
Medio 2010 lanceerden een aantal ex-kopstukken een nieuwe onderneming. Het ging om Certens, een vennootschap die closed-booklevenportefeuilles zou gaan opkopen en beheren. De mannen daarachter waren onder anderen Maarten Dijkshoorn (ex-Achmea) en Sjoerd van Keulen (ex-SNS Reaal). De sector reageerde sceptisch en terughoudend. En het heeft er alle schijn van dat het initiatief een stille dood sterft. Althans, af te gaan op de mediastilte.
Wanneer een aanbieder de beloning van een adviseur betaalt, is die per definitie pervers. Waarom kondigen we geen algeheel provisieverbod af?" Met deze woorden zette VVD'er Matthijs Huizing begin deze maand in het Tweede Kamergebouw de toon. De overige leden van de Vaste Kamercommissie voor Financiën zongen een toontje lager en stelden zich tevreden met de toezegging van minister De Jager dat het provisieverbod voor 'complexe producten' met een handomdraai is uit te breiden, zo nodig.
