Blog

De wereld verandert steeds sneller door onder andere ICT ontwikkelingen en wet- en regelgeving. Dit rechtvaardigt een andere of beter gezegd een aanvullende manier van consultancy.

Once in a lifetime. Dat is het gevoel dat mij rond de jaarwisseling bekroop vanwege de overgang naar de nieuwe WGA per 1 januari 2016. Want dat alle verzekeringscontracten met een WIA-dekking gelijktijdig openstaan, dat maak ik vrijwel zeker geen tweede keer mee. Zodra dit tot me doordrong, heb ik mijn eerder geplande skivakantie afgezegd. Ik wil volledig focussen op de unieke kansen die dit jaar oplevert, en de eerste daarvan dient zich nú aan.

'Zelfrijzend bakmeel', 'oeverloze bemoeizucht' en 'Kafka aan de Vijzelgracht'. Zomaar een greep uit de verwijten die de AFM vanuit de sector krijgt toegeworpen. Tel daarbij op dat de AFM-factuur die u binnenkort ontvangt tot 60% hoger kan uitvallen dan vorig jaar en het onderwerp voor onze eerste column in deze rubriek 'Uit de arena' laat zich eenvoudig raden.

Geld is voor iedereen belangrijk. Toch hebben slechts weinig Nederlanders inzicht in hun financiële situatie. Financiële planning is een ver-van-mijn-bedshow. Pas als er zich een gebeurtenis voordoet, zoals ontslag, arbeidsongeschikt worden, echtscheiding, neemt de consument tijd om zich te verdiepen.

Vorige week kwam de AFM naar buiten met het <a title="AFM wil meer keuzemogelijkheden in pensioenen" href="http://amweb.nl/pensioen-724630/afm-wil-meer-keuzemogelijkheden-in-pensioenen" target="_blank">voorstel</a> dat zzp'ers verplicht moeten worden om pensioen op te bouwen. Uitgerekend diezelfde week kwam DNB met de voorspelling dat de aftopping van het pensioengevend salaris wel eens versneld verlaagd zou kunnen worden. Per 1 januari 2015 afgetopt op € 100.000 met, al dan niet stapsgewijs, een verlaging naar € 51.000. De ene toezichthouder wil een groep gaan verplichten terwijl de overheid en de andere toezichthouder hard sturen op de individuele verantwoordelijkheid om zaken zelf te regelen. Het zou prettig zijn als we in Nederland wat meer duidelijkheid hadden.

Al jaren had ik last van woekerende bamboe in mijn tuin. Ik besloot daar laatst eindelijk eens wat aan te doen. Er waren twee opties: zelf doen of een hovenier in huren. Ik koos voor het eerste. Ik ben gezond, fit, heb een spade en in het weekend een aantal vrije uren. Waarom dus een dure hovenier? Dat kan ik zelf ook wel!

Als er één constante factor is in de financiële branche dan is dat de wetenschap dat ons vak continu verandert. Door technologische ontwikkelingen, maar vooral ook door veranderende wet- en regelgeving staan wij nooit stil. Zo heeft de overheid in korte tijd een groot aantal impactvolle wijzigingen doorgevoerd in ons sociale stelsel. Pensioen, hypotheek, vermogen, studie, niets is meer zoals het enkele jaren geleden was. Hiermee vertel ik u niets nieuws. U zit tenslotte als adviseur dagelijks om de tafel met klanten die hierover vragen hebben. U probeert de onzekerheid en stress van de klant te kanaliseren.

<p dir="ltr"><strong>Bij de start van een nieuw jaar zijn er weer overal goede voornemens gemaakt. Mensen willen stoppen met roken, afvallen, meer sporten. En ook organisaties nemen zich het nodige voor. Om bijvoorbeeld hun bedrijfscultuur te gaan veranderen. Of werk te maken van het terugwinnen van klantvertrouwen door het écht centraal zetten van het klantbelang. Helaas blijkt uit de praktijk dat bij de meeste mensen de goede voornemens voortijdig stranden. Dus hoe werkt dat met die goede voornemens van organisaties?

U zou het als ervaringsdeskundige misschien niet zo snel zeggen, maar het huidige Wft-vakbekwaamheidsgebouw en zijn directe voorganger hebben veel gemeen. Dit komt doordat veel oude, nog goed bruikbare kennis-, begrips- en toepassingstoetstermen wederom een plekje hebben gekregen in het nieuwe gebouw. En dat hergebruik is logisch. Want we blijven natuurlijk wel Nederlanders...

Onlangs gaf ik een presentatie op de am:verzekeringsbranchedag met als onderwerp 'Keihard kiezen voor cross-channel'. Enkele dagen daarvoor voerde ik een bijzonder gesprek aan de ontbijttafel met mijn 8-jarige