Arno Onink

Al ruim een jaar onderdruk ik bij ieder artikel en elke discussie over actieve provisietransparantie de neiging een column van eigen hand van 2,5 jaar geleden te kopiëren. Met zoeken/vervangen vervang ik dan directe schadeafhandeling in actieve provisietransparantie. In een paar minuten is dan een nieuwe column klaar.

Op deze plaats schrijft Jan Driessen met enige regelmaat korte observaties van bestuurders van Nederlandse verzekeraars. Hoewel het in mijn ogen milde, bijna vaderlijke stukjes zijn, roepen ze kennelijk toch af en toe emotie op bij de beschrevenen en/of hun PR-onderknuppels.

Rond de afgelopen jaarwisseling was er veel aandacht voor de verwachte substantiële premiestijgingen voor autoverzekeringen die door verzekeraars en vergelijkers werden aangekondigd. Aanleiding waren de forse stijgingen van zowel de herstel- als de letselschadelast. Veel duurdere onderdelen, exploderende energie- en loonkosten, fors hogere zorgkosten, alles wees op kostenstijgingen die wel doorberekend moesten worden aan verzekerden. Premiestijgingen in 2023 zouden volgens deze verwachtingen tenminste tussen de 8 en 10 procent bedragen.

Verduurzaming blijft hoog op de (communicatie)agenda van verzekeraars en volmachten staan. Deels vanuit botte marketingoverwegingen, deels vanuit de oprechte overtuiging dat verduurzaming noodzakelijk is om de wereld leefbaar te houden. Het tweede motief wordt nog wel eens aangehaald om na te denken over eventuele premievoordelen voor verzekerden die hun eigendom verduurzamen. Hypotheekverstrekkers berekenen ten slotte toch ook lagere rentes aan klanten met duurzamere woningen?

Vorige week streek het Money20/20-circus weer neer in Amsterdam. Toen sommigen nog dachten dat Ralph Hamers een visionair bestuurder was, draaide de fintech-hypemachine op Money20/20 op zijn hardst. Het jaar 2020 zou het magische jaar worden waarin legacy banken en verzekeraars naar adem happend op de grond zouden liggen en big en small tech de financiële dienstverlening een lesje zouden leren. Dat de naam van het evenement nog steeds het jaar 2020 bevat, is nu eerder een illustratie van een gebrek aan vooruitgang.

Veel macht brengt veel verantwoordelijkheid met zich mee. Dat geldt ook voor autoverzekeraars.

Het bijhouden van overnames in de assurantieadvieswereld is bijna een dagtaak. Daarbij duiken altijd weer dezelfde namen bij de overnemende partijen op. Hierdoor wordt de indruk gewekt dat we langzaamaan te maken hebben met onbestuurbare multinationals in de advieswereld. Volgens Jurjen Oosterbaan heeft de consolidatieslag zelfs 'alle kenmerken van een piramidespel.' Een piramidespel Bernie Madoff-stijl, dat klinkt natuurlijk vreselijk spannend.

Onlangs liet ik mij op het podium bij AM Next Level ontglippen dat de aanwezigheid van rijhulpsystemen geen reden is voor premieverlaging bij de verzekering van een auto.

De laatste twee jaren hebben de autoportefeuilles van de verzekeraars, vooral dankzij de coronacrisis, prachtige rendementen laten zien. In totaal verdienden de verzekeraars volgens berekeningen van Trend-Rx in 2020 en 2021 ruim € 600 miljoen aan autoverzekeringen. Helaas € 2 miljard te weinig om de verliezen uit de rest van het vorige decennium goed te maken, maar toch een fraai resultaat. De grootste bedreiging van deze mooie rendementen komt uit een voor velen onverwachte hoek.

Provisie en commissie zijn, zoals altijd, een hot topic op de schadeadviesmarkt. De eindeloze discussie over provisietransparantie mondde onlangs uit in het voorstel van het ministerie van Financiën om schadeprovisies semi-transparant te maken via 'actieve fijnmazige gemiddelden per producttype.' Net toen dit stormpje enigszins was gaan liggen besloot ASR de tekencommissie voor volmachten te verlagen. Opnieuw opwinding alom. Ja, zo komen we de dagen wel door.