blog

Is onverzekerbaarheid op te lossen?

Schade 4559

Onverzekerbare risico’s. Een thema waar we serieus aandacht aan moeten besteden. We hebben hier tenslotte te maken met een breed maatschappelijk probleem. Een probleem waarbij de oplossing niet vanuit slechts één partij kan komen. Meer dan ooit bestaat de sleutel tot succes uit samenwerking.

Is onverzekerbaarheid op te lossen?

Zomaar een voorbeeld: bij arbeidsongeschiktheidsverzekeringen voor fysiek zwaardere beroepen zien we vaak een maximale eindleeftijd van 55 jaar. Doorgaans beginnen mensen met deze beroepen al jong. Zeg vanaf het 20ste jaar. Je ziet dan vaak dat zij na 35 jaar arbeid fysiek helemaal op zijn. Hoe hier mee om te gaan? Verlangen dat een verzekeraar het gat overbrugt van laten we zeggen 55 tot 67 jaar is niet haalbaar. De premie zou onbetaalbaar worden. Denken dat betrokkenen zelf in ‘goede tijden’ een zakcentje opzijzetten om latere jaren tot hun pensioen te overbruggen blijkt niet realistisch. De praktijk wijst uit dat het bewustzijn van het belang van vermogensopbouw te laag is, of het ‘extra geld’ er gewoonweg niet is. Dus wat dan?

 Bouwstenen

Onverzekerbaarheid is een vraagstuk dat opgelost kan worden door het te benaderen vanuit meerdere perspectieven. Ik geef graag een voorzet en hoop op opbouwende aanvullingen. Laten we het begin van een oplossing zoeken in een samenspel van vijf bouwstenen:

  1. Toezicht. Er wordt van ons, als verzekeraar, verwacht dat we per product een rendabel resultaat neerzetten. Echter, hiermee wordt de solidariteit van onderlinge producten in een pakket doorbroken. En dat is zeer ongelukkig. Het is in sommige gevallen moeilijk om bijvoorbeeld sec een bestelautoverzekering rendabel te maken. Maar het totale zakelijk pakket van de klant kan wél rendabel zijn. Daarom pleit ik voor een andere insteek van toezichthouders, waarbij ze op klantniveau naar rendement kijken.
  1. Preventie. Een verzekering in combinatie met goede risicopreventie maakt dat de kosten betaalbaar kunnen worden. Ook bij grote risico’s. Laten we als branche veel meer aandacht besteden aan risicomanagement. Meer opleidingen, meer casestudies en meer leren van goede ervaringen uit de markt.
  1. Omscholing. Zware beroepen tot 67 jaar zijn fysiek niet mogelijk. Tijdige omscholing tot een ander, minder belastend beroep is daarom cruciaal. Ik heb al mooie voorbeelden in de praktijk gezien. Denk aan stukadoors die zich laten omscholen tot vrachtwagenchauffeur. Wij hebben zelfs iemand in de boeken die na 25 jaar in de bouw nu in de ouderenzorg werkt. Het kan! Maar we moeten er wel voor openstaan, tijdig beginnen en de juiste opleidingen kunnen aanbieden.
  1. Productaanpassingen. We constateren met z’n allen dat te veel mensen te weinig regelen rond hun financiën voor later, of voor tijden waarin het allemaal wat minder gaat. Tja, gaat het niet linksom, dan maar rechtsom: als verzekeraar zouden wij onze maatschappelijke functie kunnen oppakken door een deel van de AOV-premie een andere bestemming te geven. Bijvoorbeeld het bouwen van een potje voor de financiering van benodigde omscholing in de toekomst.
  1. Arbeidspool. Laten we een arbeidspool opzetten voor beroepen die moeilijk verzekerbaar zijn. Vanuit maatschappelijk oogpunt stel ik voor om de kosten gezamenlijk te delen. Dus zowel marktpartijen als de overheid.

Ik geloof dat iedereen financieel beschermd of verzekerd kan worden. Als maatschappij moeten we deze kwestie oppakken. Laat deze mensen niet aan hun lot over. Wie denkt mee?

Reageer op dit artikel