blog

Wie betaalt de rekening?

Pensioen

Soms word je bij het schrijven van een blog door de tijd ingehaald. Vorige week wilde ik een blog inleveren over de fouten van verzekeraars en wie de rekening daarvoor betaalt. Tegelijkertijd kwam ik erachter dat het Verbond van Verzekeraars met een herstelkostenvergoeding is gekomen. Positief, maar ik heb wel wat aan te merken.

Wie betaalt de rekening?

Oude wereld
In de oude wereld vertelde de verzekeraar ons altijd; sluit maar veel verzekeringen, want dan krijg je veel betaald. Een gewaardeerde collega uit Noord-Holland zei altijd tegen de verzekeraars: “We worden helemaal niet door jullie betaald, maar door onze eigen relatie. Jullie hebben een netto product en vragen daar bovenop een bedrag (provisie) welke als premie bij onze relatie in rekening wordt gebracht en daarna keren jullie deze provisie uit aan ons. Kortom, jullie betalen ons helemaal niet.” Deze opmerking leidde altijd tot prachtige discussies, waarin de verzekeraar zich scherp verzette. Echter bij een biertje aan de bar zeiden ze dat we dan toch wel gelijk hadden.

Nieuwe wereld
In de nieuwe wereld worden we rechtstreeks betaald door onze relatie. Er is wel een nieuw probleem ontstaan, want menig verzekeraar maakt er administratief een potje van. Ze hebben een slechte performance en vaak moeten we extra controles en correcties uitvoeren. De vraag is nu; wie betaalt de rekening?
Het is dan ook zeer positief dat het Verbond met een herstelkostenregeling is gekomen. Een goed begin, maar de regeling mag wel wat concreter en uitgebreider. Adfiz heeft al kritisch gereageerd. De regeling is volgens hen vooral gericht op de output van de verzekeraars en niet op het proces.
De regeling verwijst ook naar afgesloten SLA’s. Deze zijn in de meeste gevallen echter een wassen neus. De verzekeraars hebben in de bestaande SLA’s alleen maar vage boetebedingen opgenomen of foutpercentages gehanteerd die door de relatie nooit te meten zijn. Vraag je de informatie op bij de verzekeraar, dan komen ze toevallig altijd net onder dit foutpercentage uit. SLA’s worden veelal alleen maar bij grotere bedrijven gesloten, maar hoe zit het met het kleinere MKB?
Tot slot vraag ik me nog steeds af waarom dit alleen geldt voor contracten die onder het provisieverbod vallen. Hoe zit het met alle fouten die verzekeraars maken bij de naverrekeningen van collectieve arbeidsongeschiktheid- en verzuimverzekeringen? Voorlopig gaat dit ten koste van het rendement van het intermediair en krijgen we nog steeds het argument uit de oude wereld toegeworpen, namelijk dat ze ons daarvoor betalen.

Reageer op dit artikel