Dagelijks communiceren wij per mail en telefoon met verzekeraars. We hebben een aantal vaste contactpersonen die over het algemeen heel goed bereikbaar zijn. Mocht iemand niet bereikbaar zijn, dan worden we meestal dezelfde dag teruggebeld. Gelukkig maar, want als we via de door de verzekeraar vereiste manier zouden moeten communiceren, staan we achteraan in de rij. Sterker nog: in sommige gevallen kunnen we dan helemaal niets.
Sinds vorige maand is Nederland als eerste Europese land slachtoffer van de Tesla Full Self-Driving-cult (FSD). De verantwoordelijken daarvoor bij RDW verdienen vanzelfsprekend een seizoen lang Ajax kijken, maar dat is mosterd na de maaltijd. Nu FSD is gearriveerd is het vooral interessant om te kijken wat dit voor autoverzekeringen in Nederland kan betekenen. Blijven die even slecht renderen of wordt het zelfs nóg erger?
Sinds de financiële crisis van 2008 hangt er in Den Haag een bijna permanent wantrouwen jegens de financiële sector. Banken en verzekeraars waren de schuldigen. Graaiers. Bonusjagers. Risiconemers.
Bij De Unie zien we het regelmatig voorbijkomen: organisaties die hun structuur wijzigen en daarbij nieuwe functies creëren. In de praktijk ontstaat dan vaak de vraag wie voor die nieuwe rollen in aanmerking komen. Wanneer er meer geschikte werknemers zijn dan beschikbare plekken, kiezen werkgevers er geregeld voor om te selecteren op basis van geschiktheid. Maar dat is niet altijd toegestaan.
Wie vandaag als klant een vraag stelt aan zijn verzekeraar, krijgt geen antwoord. Hij krijgt een systeem. Klikken. Scrollen. Keuzes maken die nergens op lijken. Een callcenter zonder oplossingen, een website die niet helpt, maar tegenwerkt. En dat is precies de kern van het probleem.
Een column over AI. Echt? Is er nog íéts over te zeggen dat niet al beschreven is? Jazeker, er is inderdaad nog een thema rond AI dat ik de lezers wil voorhouden. Logisch toch, het houdt ons allemaal bezig.
Voor pensioengerechtigden is het jaarlijks Uniform Pensioenoverzicht (UPO) een belangrijk document. De informatie op het UPO schept verwachtingen over hun pensioen. Groot is de teleurstelling als dit anders uitpakt. Onbevredigend zijn uitspraken van de Geschillencommissie met het oordeel: niet het UPO, maar het pensioenreglement is leidend voor de pensioenaanspraken.
Iedereen begrijpt dat verzekeren geld kost. Als klant betaal je premie om zekerheid te kopen. Dat is logisch. En daar is een solide, betrouwbare verzekeraar voor nodig. Maar je vraagt je wel af wat er vervolgens met al dat verdiende geld bij een zogenaamd coöperatieve verzekeraar gebeurt.
Vroeger was de grootste zorg van een adviseur of de klant wel genoeg inkomen had voor die hypotheek. Vandaag de dag is de vraag fundamenteler: is de klant wel de klant? Sinds het gigantische datalek bij Odido is de toolkit van de gemiddelde identiteitsfraudeur namelijk geüpgraded van een bot mes naar een scalpel. Voor hypotheek- en assurantieadviseurs betekent dit dat de 'normale' identificatieprocedure niet langer een formaliteit is, maar een cruciale verdedigingslinie.
Ik zag laatst een bericht op LinkedIn van een hypotheekadviseur. De bank werd met naam en toenaam genoemd. En alsof dat nog niet genoeg was, werd ook de CCO persoonlijk genoemd — vetgedrukt, zodat niemand haar kon missen.
