Column

Waarom zwijgen verzekeraars over de asociale hufters die onze premies onnodig opjagen? Dat kan in deze AI-tijd eigenlijk niet meer. Verzekeraars, stop met verhullen.

Dat de verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandigen (BAZ) vanaf 2030 van start gaat, daar vertel ik u niets nieuws mee. Wij horen dat zelfstandig ondernemers inmiddels actief met hun AOV-vragen naar hun adviseur stappen. Logisch. Nu de BAZ verplicht wordt, gaan zij kritisch kijken naar opties.

Ik heb thuis een noodpakket. Water, lampen, een radio, een draagbaar zonnepaneel: het is er allemaal. Maar wanneer je mij vraagt of ik echt verwacht dat binnenkort de Russen door de dorpsstraat van Hoevelaken marcheren, dan moet ik eerlijk zeggen dat ik dat niet zo snel zie gebeuren. En niet alleen omdat er in Hoevelaken niet zo veel te doen is. Toch heb ik een noodpakket, omdat er meer scenario's denkbaar zijn dan een fysieke bezetting door een vijand.

Zo'n twintig jaar geleden nam Aegon een opmerkelijk besluit. Het verzekeringsconcern verplaatste de opslag van pensioengegevens van servers in de VS naar bunkers diep onder de Schotse heuvels. Niet omdat dat daar goedkoper was, maar omdat de directie zich één belangrijke vraag stelde: waar zijn de gegevens van miljoenen klanten op lange termijn het veiligst? Dat was vooruitdenken.

Dagelijks communiceren wij per mail en telefoon met verzekeraars. We hebben een aantal vaste contactpersonen die over het algemeen heel goed bereikbaar zijn. Mocht iemand niet bereikbaar zijn, dan worden we meestal dezelfde dag teruggebeld. Gelukkig maar, want als we via de door de verzekeraar vereiste manier zouden moeten communiceren, staan we achteraan in de rij. Sterker nog: in sommige gevallen kunnen we dan helemaal niets.

Sinds vorige maand is Nederland als eerste Europese land slachtoffer van de Tesla Full Self-Driving-cult (FSD). De verantwoordelijken daarvoor bij RDW verdienen vanzelfsprekend een seizoen lang Ajax kijken, maar dat is mosterd na de maaltijd. Nu FSD is gearriveerd is het vooral interessant om te kijken wat dit voor autoverzekeringen in Nederland kan betekenen. Blijven die even slecht renderen of wordt het zelfs nóg erger?

Sinds de financiële crisis van 2008 hangt er in Den Haag een bijna permanent wantrouwen jegens de financiële sector. Banken en verzekeraars waren de schuldigen. Graaiers. Bonusjagers. Risiconemers.

Bij De Unie zien we het regelmatig voorbijkomen: organisaties die hun structuur wijzigen en daarbij nieuwe functies creëren. In de praktijk ontstaat dan vaak de vraag wie voor die nieuwe rollen in aanmerking komen. Wanneer er meer geschikte werknemers zijn dan beschikbare plekken, kiezen werkgevers er geregeld voor om te selecteren op basis van geschiktheid. Maar dat is niet altijd toegestaan.

Wie vandaag als klant een vraag stelt aan zijn verzekeraar, krijgt geen antwoord. Hij krijgt een systeem. Klikken. Scrollen. Keuzes maken die nergens op lijken. Een callcenter zonder oplossingen, een website die niet helpt, maar tegenwerkt. En dat is precies de kern van het probleem.

Een column over AI. Echt? Is er nog íéts over te zeggen dat niet al beschreven is? Jazeker, er is inderdaad nog een thema rond AI dat ik de lezers wil voorhouden. Logisch toch, het houdt ons allemaal bezig.