Radar
Ik droomde laatst dat ik te gast was bij Antoinette Hertsenberg. Op televisie. En hoewel ik géén idee had waar de uitzending over ging, joelde en jouwde het publiek al vóór ik ook maar één woord gezegd had. Toen ik lichtelijk zwetend wakker werd, begreep ik dat de media-aandacht voor ons vak me meer deed dan ik tot dan toe gedacht had. De tussenpersoon, zo besefte ik, had nu definitief de status gekregen van criminele, ongeïnformeerde en inhalige paria die te allen tijde bereid was zijn onafhankelijkheid te verruilen voor een leuke bonus.
