blog

Eigenrisicodragerschap moet bewuste keus zijn

Financiële planning 339

Per 1 januari 2017 verandert het risico van eigenrisicodragen voor de WGA wezenlijk. Tot die datum is de werkgever, mits hij gekozen heeft voor het eigenrisicodragerschap, uitsluitend verantwoordelijk voor medewerkers die de WGA instromen vanuit een vast dienstverband. Per 1 januari 2017 is een werkgever ook verantwoordelijk voor medewerkers met een tijdelijk dienstverband die in de WGA terecht komen. De verantwoordelijkheid is tweeledig: de werkgever moet 10 jaar lang de uitkering vergoeden maar moet ook gedurende die 10 jaar alle re-integratie activiteiten verrichten!

Eigenrisicodragerschap moet bewuste keus zijn

De wetgever heeft het zo geregeld dat een werkgever die nu eigenrisicodrager is, dat per 1 januari 2017 ‘automatisch’ is, ook voor zijn flexkrachten. Echter, de werkgever – meestal zijn verzekeraar – moet wel vóór 1 januari 2017 een nieuwe garantieverklaring leveren. Als die verklaring er niet op 1 januari is, keert de werkgever terug naar het UWV.

Aanbod verzekeraars
Vanzelfsprekend hebben verzekeraars een verlengingsvoorstel voor hun bestaande klanten uitgebracht. De premie was in bijna alle gevallen hoger wat logisch is, omdat vanaf 1 januari 2017 ook de flexmedewerkers meeverzekerd zijn. Daar tegen over staat dat werkgevers niet langer de flexpremie WGA hoeven te betalen aan het UWV.
Daarnaast kunnen werkgever en verzekeraar gezamenlijk regie nemen om ook flexkrachten, die (dreigen) in de WGA terecht te komen, weer aan de slag te krijgen. Dat is allereerst goed voor de werknemer met een tijdelijk dienstverband en ook voor zijn (ex) werkgever.

Positieve optie
Al met al is de keuze voor een werkgever om eigenrisicodrager te worden of te blijven, een hele wezenlijke. Een werkgever kiest er voor om gedurende lange tijd verantwoordelijk te blijven voor een
ex-werknemer. Dat zou in alle gevallen een bewuste keuze moeten zijn.
Op één verzekeraar na hebben alle verzekeraars er dan ook voor gekozen om de werkgever die bewuste keuze te laten maken. De werkgever moet reageren op het verlengingsvoorstel. Doet deze dat niet, dan wordt geen garantieverklaring uitgebracht en keert de werkgever terug naar het UWV. De werkgever wordt dan ook niet verantwoordelijk voor de re-integratie van zijn (ex)-werknemers. Een in mijn ogen logische keuze en aanpak.

Negatieve optie
Bijna alle verzekeraars zitten met een actueel probleem: veel, vooral kleinere, werkgevers reageren – ook na een rappel – niet op het voorstel. En zo dreigt een behoorlijk deel van de MKB bedrijven terug te keren naar het UWV. In veel gevallen zal dit een bewuste keuze zijn maar lang niet altijd. Gezien het dreigende royement is er één grote verzekeraar die zijn aanbod heeft gewijzigd in een negatieve optie. Er gaan geluiden dat meer verzekeraars volgen. Is dit een goede zaak?

Nee
Ik vind van niet. Ik begrijp dat verzekeraars klanten zo veel mogelijk willen behouden maar het inzetten van het instrument van de negatieve optie bij zo’n wezenlijke keuze vind ik echt verkeerd. Elke werkgever, die eigenrisicodrager blijft en daardoor kiest voor de verantwoordelijkheid voor zijn flexmedewerkers, moet hier bewust voor gekozen hebben. Zo niet, dan nog maar liever terug naar het UWV. Dit wordt nog eens versterkt door het feit dat in het verleden, bij het ontstaan van het eigenrisicodragerschap, wel heel erg gefocust is op het financiële voordeel. De regiefunctie biedt een werkgever kansen, maar legt tegelijkertijd ook zeker verantwoordelijkheden op. Bij de verzekeraar maar ook bij de werkgever.

De oplossing
Die ligt voor de hand. Laten verzekeraars en adviseurs de handen ineen slaan en er gezamenlijk voor zorgen dat elke werkgever, zeker degene die nu eigenrisicodrager is, bewust een keuze maakt over al dan niet eigenrisicodrager zijn per 1 januari 2017. Veel adviseurs en verzekeraars hebben dit al ter hand genomen maar daar waar dit nog niet gebeurd is: aan de slag!

Reageer op dit artikel