blog

Verborgen kosten als nieuwe perverse prikkel

Branche 3023

De politiek dacht door een provisieverbod de grootste boeven en cowboys weg te kunnen jagen. Dat is redelijk gelukt. De meest gewetenloze premiejagers gingen vervolgens veel te dure vakantiehuisjes verkopen, doken de snelle telecom in, of begonnen een agressief callcentrum.

Verborgen kosten als nieuwe perverse prikkel

De regels voor financieel adviseurs werden strenger door de Wet op het financieel toezicht (Wft). Deskundigheid en transparantie zouden daardoor worden verhoogd en de informatievoorziening aan de klant zou sterk verbeteren. Rechtstreekse contracten en heldere afspraken met de verzekerden zouden het kaf van het koren verder scheiden. De klant ging voortaan zichtbaar betalen voor advies.

Alleen verzekeraars namen verantwoordelijkheid

Het was de begrijpelijke en noodzakelijke reactie op de woekerpolisellende. Verzekeraars namen uiteindelijk hun verantwoordelijkheid. Betaalden de claimstichtingen miljarden euro’s en pasten hun producten en voorlichting ingrijpend aan. Geen enkele tussenpersoon heeft diezelfde verantwoordelijkheid ooit genomen, niemand heeft excuses gemaakt en nooit is de rekening terugbetaald.

Geen enkele tussenpersoon heeft diezelfde verantwoordelijkheid ooit genomen, niemand heeft excuses gemaakt en nooit is de rekening terugbetaald

Verzekeraars draaiden exclusief op voor de ontstane schade. En namen de last; óók voor de tussenpersoon. We zijn inmiddels tien jaar verder. De kostenstijgingen rijzen weer de pan uit. De transparantie is ver te zoeken. De informatieverstrekking is diep bedroevend. En de klant zit met de gebakken peren. Vooral bij ‘eenvoudige producten’ waarvoor de informatieplicht (nog) niet geldt.

Opzeggingen en premieverhogingen

Maandelijks ontvang ik tegenwoordig papieren brieven van tussenpersonen. “Wij hebben van verzekeraars opzeggingen op verzekeringspolissen (opstal) ontvangen.(-) En zullen de premie moeten verhogen.” Waarom? En met welke reden? Het wordt mij als klant niet gemeld. Ik lees in een andere brief over een voor mij verdubbeling van een autoverzekering: “Letselschades zijn nog steeds een groeiende kostenpost. Men wordt claimbewuster. Daarnaast worden auto’s uitgerust met steeds meer elektronica en verschillende technische opties. Herstel van schade kost meer dan voorheen.”

Het klopt dat de schadelast door auto-ongelukken de laatste jaren flink is gestegen, maar geen 100 procent! Voor de premieverhoging van de zakelijke leaseauto krijg ik de volgende uitleg: “De media besteedden de laatste jaren regelmatig aandacht aan de toenemende schade in het verkeer, onder meer door het gebruik van de mobiele telefoon. Landelijke cijfers laten zien dat de schadelast nog steeds groeit. Wij zijn mede hierdoor genoodzaakt de premie te verhogen.” Dat kan en mag zo zijn, maar in 2018 werd nog wel 365 miljoen euro winst gemaakt op motorrijtuigenverzekeringen. Waarom moet mijn premie dan toch ongekend omhoog? En gaat die nooit omlaag?

Waar is de toezichthouder? Waar is de Wet op het financieel toezicht?

Verborgen kosten als verdienmodel

Van deskundigen uit het veld, die dicht op de echte beslissers zitten, hoor ik dat dit momenteel de standaardpraktijk is en beslist niet alleen bij schadeverzekeringen. Excessieve premiestijgingen die gepaard gaan met veel extra verborgen kosten, zijn aan de orde van de dag. Het huidige verdienmodel draait op die (verborgen) kostenstijging. De randen van het haalbare en betamelijke worden hierbij weer opgezocht.

Waar is de toezichthouder? Waar is de Wet op het financieel toezicht? Wanneer word ik als klant eindelijk eerlijk geïnformeerd en krijg ik écht inzicht in de kostenopbouw van mijn polis? Meer toezicht op de werkelijke prijsopbouw van ingewikkelde producten en een wettelijke transparantieplicht voor eenvoudige producten blijken helaas (weer) broodnodig.

Reageer op dit artikel