blog

Wat doen we na het einde van de solidariteit?

Branche 4183

Ik zorg altijd netjes voor mijn spullen, woon in een keurig postcodegebied en ben in mijn leven nog nooit ergens aansprakelijk voor gesteld. Waarom zou ik dan ongeveer dezelfde premie moeten betalen voor mijn inboedel- en aansprakelijkheidsverzekering als een bewezen agressieve bewoner uit een risicowijk? Ik rook niet, eet vegetarisch, drink niet meer en zwem elke dag twee kilometer. Waarom zou ik dan dezelfde premie moeten betalen voor mijn ziektekostenverzekering als iemand die alleen hamburgers eet, een pakje per dag rookt en nooit sport?

Wat doen we na het einde van de solidariteit?

Via mijn iWatch, Food- en Qardio-app worden dagelijks al mijn gedrags- en gezondheidsgegevens verzameld en opgeslagen. En dagelijks gedeeld met mijn arts. Nog niet met mijn verzekeraar. Maar lang kan dat niet meer duren. Onlangs kreeg ik een vragenlijst voor een nieuwe overlijdensrisicoverzekering en kon ik op basis van die dagelijkse metingen toch een flinke korting krijgen.

Zo ontstaat er een steeds verdergaande premiedifferentiatie op basis van persoonlijk gedrag. Mooi voor de verantwoorde, gezonde en actieve verzekerde wiens premie steeds lager wordt, jammer voor de ongezonde, inactieve en onverantwoorde medemens. Die zal het volle pond en meer moeten gaan betalen. Het Verbond van Verzekeraars maakt zich natuurlijk grote zorgen over de macro-effecten van deze nu nog beperkte maar voorspelbaar mega-impactvolle trend. Het einde van de solidariteit betekent ook het einde van de verzekeringsorde zoals we die nu kennen. Waarin we gezamenlijk betalen voor de individuele schade van de getroffenen. Waarin we samen zorg dragen voor het financiële draagvlak dat nodig is om alle schades te vergoeden.

Onrechtvaardigheidsgevoel

Tot het gedaan is met die solidariteit en het nu nog bestaande (en noodzakelijke!) draagvlak echt wegvalt. En ik samen met veel anderen niet langer bereid zal zijn om nog de premie te betalen voor al die onverantwoordelijken en onnadenkenden. Nooit eerder was het mogelijk om door gepersonaliseerde data-analyses en steeds geavanceerdere en intelligentere technieken, mijn gedrag nauwkeurig en bewijsbaar in beeld te brengen. Mijn iPhone telt mijn aantal stappen per dag, meet mijn bloeddruk en monitort mijn hartslag. Mijn auto registreert mijn rijgedrag en kan vaststellen of ik te hard rijd, te snel optrek of de bochten te scherp neem. Dat nu aantoonbaar persoonlijke gedrag zal het verschil gaan maken. En die verschillen worden niet alleen steeds zichtbaarder, ook mijn onrechtvaardigheidsgevoel over premiebetalingen zal alleen maar verder toenemen.

Verkeerde inschattingen

Volgens het Verbond is het nog veel te vroeg om conclusies te trekken. De tweede Solidariteitsmonitor geeft echter aan dat in 2018 de spreiding in premies groter is geworden bij particuliere opstal-, inboedel-, en aansprakelijkheidsverzekeringen. Het Verbond wil geen politieke onrust en kiest ervoor om de uitkomsten te bagatelliseren. Dat gebeurde bij de opkomst van internet precies zo. Internet zou volgens het Verbond nooit verstorend gaan werken op de verkoop van adviesgevoelige producten. Laten we leren van die verkeerde inschattingen uit het recente verleden. Laten we nu deze trend niet alleen goed monitoren maar ons ook concreet voorbereiden op een verzekeringsbranche met steeds minder solidariteit. Wacht niet langer passief af, kijk naar de VS en zie daar de vernietigende uitwerking van het gebrek aan solidariteit.

Reageer op dit artikel