blog

Onze CEO’s verdienen het gewoon!

Branche 4113

“Ik voel nog genoeg woede over de onnoemelijk hoge bonussen.” Zo zingt een verontwaardigde rapper Sticks in de eigen commercial van ASR. “Laten ze dat geld besparen en gebruiken waar het écht nodig is.” Het klonk zo mooi, zo voorbeeld stellend en onderscheidend. Het vervelende is dat je daar dan ook concreet naar moet handelen.

Onze CEO’s verdienen het gewoon!

“Geen bonussen”, zei verzekeraar ASR stoer, maar de top krijgt ze nu toch, aldus PvdA-Kamerlid Henk Nijboer. De “old boys” in de financiële sector willen volgens hem weer op de oude voet verder. ”Leren ze dan niks van de crisis?” De salarisverhoging van 67% voor Jos Baeten werd door Adri Duivesteijn “ziekmakende hebzucht” genoemd. En de FNV zegt “onaangenaam verrast” te zijn dat de top van ASR – vijf maanden na de volledige privatisering – alweer zulk zakkenvullend gedrag vertoont.

Schijntje

Jos gaat straks € 740.000 per jaar verdienen. Dat is veel maar nog steeds een schijntje van wat anderen in de sector verdienen. Voor de CEO’s van Achmea (€1,5 miljoen p.j.), Nationale-Nederlanden (€2 miljoen p.j.) en Aegon (€2,2 miljoen p.j. plus €2 miljoen extra pensioenbijdrage) is dat kleingeld. En zelfs die zitten nog “onder de mediaan van hun internationale benchmark”.

Om aan de verzekeringstop te komen gelden dezelfde regels als in de topsport: je moet écht uitblinken. Dus verdienen ze dat hoge loon niet gewoon? Je moet niet alleen de slimste zijn, maar ook de handigste, de meest diplomatieke. En je moet een vechter, een overlever en een winnaar zijn.

Deze CEO’s behoren tot de absolute top. Ze zijn extreem intelligent, werken snoeihard, 24/7! Elke avond, elk weekend, elke vakantie. De prijs die ze daar privé voor betalen is vaak hoog. De weg naar de top lang en zwaar. Hun concrete bijdragen voor het bedrijf altijd meetbaar en controleerbaar. Ze moeten namelijk wél leveren voor dat geld.

Topsporters

Ook wat dat betreft zijn ze vergelijkbaar met topsporters. De klanten, aandeelhouders en commissarissen oordelen immers altijd mee. En dan zijn de opgewonden reacties over ASR vanaf de linkervleugel wel wat makkelijk en voorspelbaar. Een veel hogere beloning, en een veel strengere beoordeling, zou ook bij publieke topfuncties mogelijk tot een veel beter resultaat kunnen leiden. Maar té extreme inkomensverschillen zijn natuurlijk immoreel en destructief. Zeker binnen één bedrijf. CEO’s zijn gewoon in vaste loondienst en werken niet voor eigen risico zoals ondernemers. Zo zou volgens Ferdinand Grapperhaus een loonmaximering van factor 20 het beste smeermiddel zijn tegen maatschappelijke (belonings)onrust. Het verschil tussen de hoogste en laagste lonen zou dus maximaal factor 20 mogen bedragen. Bij het huidige topbeloningsbeleid gaat een beginnend secretaresse in de verzekeringswereld zo gemiddeld € 8.500 per maand verdienen óf de topsalarissen moeten flink omlaag.

CEO’s en commissarissen laten zich over alles diepgaand adviseren. Maar voor dit onderwerp vertonen ze een chronische adviesallergie. Toch doen de raden van commissarissen er goed aan om het maatschappelijk sentiment beter te peilen en ook te respecteren. Er is een groeiende vertrouwenscrisis en de extreme inkomensongelijkheid is een van de belangrijkste aanjagers.

Deze blog verschijnt ook als column in am:magazine nummer 39. Het nummer ploft vandaag op de mat.

Reageer op dit artikel