nieuws

Werkkapitaal

Archief

De onlangs begonnen onderhandelingen tussen werkgevers en vakorganisaties over de nieuwe cao’s voor het verzekeringsbedrijf zijn vorige week extra op scherp gezet door uitlatingen van Ewald Kist, bestuursvoorzitter van ING en van Carlo de Swart, ex-topman van Fortis ASR en scheidend voorzitter van het Verbond van Verzekeraars

Beide toppers toonden aan niet of nauwelijks invoelingsvermogen te hebben als het gaat om het welzijn van de werknemers. Sec met de aankondiging dat de beloning van de ING-top de komende drie jaar met 60% omhoog moet gaan, is nog te leven. Commissarissen zullen immers het voorstel nog moeten goedkeuren. Bovendien zal de nieuwe commissaris Wim Kok toch nog genoeg vakbondsbloed in de aderen hebben om dit voornemen te laten stranden in het licht van de huidige economisch wankele tijden. Immers, was hij het niet die in 1997 nog sprak van “exhibitionistische zelfverrijking” door het bedrijfsleven? Daarbij komt dat ING-bestuurders sowieso al meer verdienen dan hun Nederlandse collega’s bij Aegon, Delta Lloyd en Fortis. Nee, de kritiek richt zich meer op het ‘dubbele’ in de houding van Kist: enerzijds een forse loonsverhoging voor de top in het vooruitzicht hebben en anderzijds met droge ogen het werkvolk voorhouden dat “de tering naar de nering moet worden gezet”. Een uitspraak vergelijkbaar met de ‘uitglijder’ van Kist in 2000, toen hij de medewerkers publiekelijk opriep “te werken met wat we hebben om vijftig miljoen klanten wereldwijd uit te melken”. ‘Dubbel’ in zijn uitspraken is ook scheidend Verbondsvoorzitter Carlo de Swart, die zei “geen voorschot te nemen op de cao-onderhandelingen”, maar tegelijkertijd wel de (negatieve) toon heeft gezet voor het overleg. Te meer, wanneer je als voorzitter van de brancheorganisatie van verzekeraars nadrukkelijk beklemtoont dat de looneisen van de vakorganisaties “absoluut ondenkbaar” zijn. Verzekeraars zouden nieuwe (loon)kostenstijgingen niet meer kunnen opbrengen en medewerkers in de (zeer luxe) verzekeringsbranche moeten nu maar eens beseffen dat het “een onsje minder zal moeten zijn”, omdat zij al gemiddeld 15% meer verdienen dan in andere bedrijfstakken. Waarom kijken bestuurders extra kritisch naar de beloning van medewerkers maar zijn zij volstrekt kritiekloos als het gaat om hun eigen salaris en bonusregeling? Juist een topman zou toch het goede voorbeeld moeten geven! Als verzekeraars hun kosten willen verlagen, moeten vooral bestuurders in eigen vlees durven snijden om zo de trend te zetten voor hun medewerkers. Als ondernemer moet verzekeraars er toch veel aan gelegen zijn om goed voor hun belangrijkste werkkapitaal, de werknemers, te zorgen. Alleen door je zelf solidair op te stellen, kun je solidariteit van anderen verwachten. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel