nieuws

Waterreus neemt geen blad voor de mond

Archief

Het was ergens in 1980, toen ik naast een bekend redacteur van een toonaangevend vakblad zat, die met enig sarcasme vertelde dat er een nieuw blad met nieuws over verzekeringen op de markt was verschenen en nog geheel gratis ook. Dat kon volgens hem natuurlijk nooit wat worden, want wie wil er nou als journalist bij een tijdschrift werken met weinig diepgang, want uitgebreide achtergrondartikelen kosten nu eenmaal tijd en dus geld. Nu, vijfentwintig jaar later, is AssurantieMagazine niet meer weg te denken op de leestafels en kijken vele vakgenoten reikhalzend uit naar de verschijningsdatum, omdat de inhoud weldegelijk professioneel en actueel is; het AM heeft zijn plaats in de branche veroverd en daarmee feliciteer ik de redactie en haar medewerkers.

Gedurende die vijfentwintig jaar heeft ook een groot gedeelte van mijn carrière zich afgespeeld. En het is moeilijk om daar één in het oog springende zaak uit te halen, want er is veel gebeurd en veranderd. Werden banken en direct-writers verketterd, omdat zij kredietverlening koppelden aan verzekeringen – en dat was een schande – respectievelijk toch nooit de service kon geven die het professionele intermediair aan haar cliënten bood. Eens vertelde een vertegenwoordiger van een direct-writer tijdens een symposium: “Bij ons in Apeldoorn staat de echoput en als je daarin roept provisie, dan hoor je terug: visie, visie”. Visie daar heeft het omgedraaid in de achterliggende vijfentwintig jaar, je toegevoegde waarde bewijzen aan steeds beter opgeleide en mondiger cliënten en aan door de technologie complexer worden bedrijfsprocessen.
Tussenpersonen die dat begrepen, hebben zich geautomatiseerd, zodat zij niet afhankelijk meer zijn van de traag werkende administraties bij maatschappijen. Zij zijn de baas over hun eigen administratie, zodat zij via volmachten de standaardproducten onder eigen label kunnen aanbieden en de service dichterbij bij de cliënten brengen. Deze groep heeft specialisten die bedrijven kunnen bijstaan hun complexe problemen op te lossen via maatwerk en co-assurantie. Deze groep assurantiemakelaars en tussenpersonen hoor je ook niet meer klagen over de integratie van banken, intermediairmaatschappijen en direct-writers. De multi-channeldistributie heeft zelfs boycots overleefd. En dat is logisch, want de klant maakt uit waar hij of zij zich laat bedienen en waar toegevoegde waarde is te verkrijgen.
Mede door de Europese regelgeving is het gedrag van de aanbieders van dekkingscapaciteit duidelijk veranderd. De gezamenlijke prijscorrectie in het tijdperk van het streng naleven van bindende besluiten is voorgoed verleden tijd en vervangen door analyses van markten en op basis van statistieken samenstellen van een prijs- en voorwaardenmix. Wel jammer is dat de ingebouwde vakkennis binnen de besluiten niet overal is vervangen door vakspecialisten met een mandaat en dat een aantal risicodragers de meest eenvoudige weg heeft gekozen, namelijk wanneer het te ingewikkeld wordt terugtrekken uit de markt of bepaalde risico’s uitsluiten.
Natuurlijk zijn er grenzen aan de verzekerbaarheid. Verzekeren is geen oplossing voor alle politieke, sociale en economische problemen binnen de samenleving. Ook verzekeraars moeten winst maken om op lange termijn te overleven, maar dienen wel binnen de grenzen van verzekerbaarheid naar oplossingen te zoeken. Wat zijn dan die grenzen: nooit zulke grote risico’s accepteren zodat het vrije vermogen kan worden aangetast (aardbeving, overstroming, heel grote terreurschaden (11 september 2001). Er moet een zekere spreiding zijn en een onzeker voorval (dus niet alleen fietsen verzekeren in een grote stad). Een transactie of een groep van transacties moet winstkansen inhouden (dus analyseren en calculeren). Om op deze wijze het vak uit te oefenen is veel kennis nodig en dat was vijfentwintig jaar geleden toch meer voorhanden dan in de huidige tijd. Niet voor niets heeft de co-assurantie markt aan belangrijkheid ingeboet en zijn vele bedrijven er noodgedwongen toe overgegaan een eigen verzekeringsmaatschappij (captive) op te richten.
Dat de assurantiebeurs vervangen wordt door het gebruik van op hoogwaardige ICT-systemen gebaseerde processen is logisch, maar een sterke co-assurantiemarkt moet blijven bestaan en daar dienen alle in Nederland werkzame schadeverzekeraars hun steentje aan bij te dragen, omdat door het ontstaan van de captives er een andere solidariteit in de markt ontstaat. Je kunt afvragen wie daar op lange termijn mee is gediend. Een andere ontwikkeling die zich de laatste kwart eeuw heeft aangediend is de ingebouwde service bij de massaproducten. Hierbij denk ik aan de hulpdiensten en de schadegarantoplossingen binnen de automarkt, salvage binnen de brandmarkt, terwijl ook reisverzekeraars hun toegevoegde waarde op dit gebied hebben bewezen.
Kortom, een interessante periode, opbouwend en kritisch gevolgd door de AM-redactie, die erin is geslaagd vele managers wakker te houden en te laten nadenken of zij nog de juiste koers varen. Lessen uit het verleden bieden geen garantie voor succes in de toekomst, want de wereld en haar samenleving zal blijven veranderen, maar eens terugkijken zonder het wiel weer uit te vinden, kan ook nuttig zijn, zegt deze inmiddels gepensioneerde betweter.
Joop Waterreus, voormalig algemeen directeur Royal & Sunalliance

Reageer op dit artikel