nieuws

Tipgeld

Archief

De autoverzekeraars worden ervan beschuldigd dat zij jarenlang op grote schaal de tip- en toongeldregeling hebben omzeild

Volgens deze afspraak van verzekeraars en overheid worden alleen beloningen uitgekeerd aan tipgevers buiten het criminele circuit. De politie heeft haar aandeel in de regeling – het screenen van de moraliteit van tipgevers – goeddeels nagelaten, zodat verzekeraars – buiten justitie om – zaken hebben gedaan met informanten. Zo hebben zij bijgedragen aan het in stand houden van een crimineel circuit. Afgaande op de berichtgeving in De Telegraaf is het te gemakkelijk om de boodschapper van het slechte nieuws maar weer te vermoorden. De aan bronnen toegeschreven feiten spreken wat dat betreft voor zich. Ook de toezegging van het Verbond van Verzekeraars dat de tipgeldregeling wordt aangepast, kan welhaast worden beschouwd als een openbare schuldbelijdenis dat één en ander de laatste jaren niet conform de officiële spelregels is gegaan. De vermaning van het Verbond dat verzekeraars niet moeten kiezen voor het korte-termijnsucces en geen zaken moeten doen met ongescreende tipgevers, is een doekje voor het bloeden. Elke verzekeraar weet toch dat er iets goed mis moet zijn met iemand die wekelijks diverse gouden tips kan geven. De vraag die gesteld moet worden, is die naar de moraliteit en ethiek van verzekeraars. De goede niet te na gesproken, zijn maatschappijen geneigd het met de regels niet zo nauw te nemen als er financieel veel te winnen is. En dat is een slecht signaal naar de markt: niets werkt vernietigender dan het wekken van de indruk dat je verzekeringsprincipes te koop zijn. Dat is niet de schadeafdelingen van verzekeraars te verwijten. Het probleem zit bij het management. Schaderegelaars worden steeds meer afgerekend op hun bijdrage aan de bedrijfsresultaten. Hoe vaak komt het niet voor dat schadeafdelingen verplicht worden een ‘ontmoedigingsbeleid’ te voeren in de stille hoop dat de verzekerde de handdoek in de ring gooit. De dagelijkse praktijk bij de afhandeling van (letsel)schaden is daar een goed voorbeeld van. En de kritiek van consumentenorganisaties en consumentenprogramma’s op de schadeafhandeling van verzekeraars komt ook niet uit de lucht vallen. Een sluitende oplossing van dit probleem is niet de aanpak die het Verbond voorstaat. Ook fraudeteams kunnen de moraliteit van tipgevers niet altijd doorgronden. NN werkt sinds de jaren tachtig met fraudeteams, maar heeft niet kunnen voorkomen dat er zaken zijn gedaan met een dubieuze informant. De hulp van de politie blijft onmisbaar. De branche doet er zelf goed aan de gedragscode voor maatschappelijk verantwoord ondernemen volledig na te leven. Dat begint met je rug recht houden, ook al doet dat pijn in je portemonnee. Geloofwaardigheid en betrouwbaarheid mogen nooit te koop zijn. Daarbij zouden verzekeraars ook moeten investeren in meer capaciteit voor politieonderzoek en niet alleen in dure reclamecampagnes waarvan de impact in één klap geheel teniet wordt gedaan door één kritisch krantenartikel. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel