nieuws

Scheffer neemt geen blad voor de mond

Archief

Ik voldoe graag aan het verzoek iets te zeggen over gebeurtenissen in de jaren dat ik directeur van de NVA was en om – zoals de vraag luidt – “een hartenkreet te slaken die ik nu eens kwijt wil aan de redactie”. Ik begin maar met die hartenkreet!

Met verbazing zie ik de laatste tijd pogingen om ongeorganiseerde tussenpersonen, desnoods via een tientjeslidmaatschap, te organiseren in een poging deze kantoren een stem te geven bij de vormgeving van de Wet Financiële Dienstverlening. Alleen al de poging daartoe is een belediging voor onze sector en het georganiseerde intermediair, die bij toezichthouder en politiek slechts het oude beeld van beunhazen en gelegenheidsagenten kan oproepen! Verder worden resultaten gepresenteerd van enquêtes, waarin ongeorganiseerden hun mening geven over de intermediairorganisaties. Hoewel die resultaten meevallen, moet dit toch gezien worden als een poging tot het ondermijnen van het gezag waarmee die organisaties voor de hele branche – al vele jaren lang – op talloze gebieden de kolen voor bedrijfsgenoten uit het vuur halen.
Begrijp mij goed: ik vind dat elk kantoor de vrijheid heeft zich niet te organiseren en er zijn genoeg ongeorganiseerden die aan de kwaliteitseisen van de standsorganisaties voldoen. Hun keuze geeft hen echter niet het recht te oordelen over die organisaties. Georganiseerde ondernemers beheren met hun 18.000 medewerkers zo’n 60% van de zelfstandige intermediaire verzekeringsmarkt. Zij hebben in de laatste vijftig jaar tientallen miljoenen euro’s geïnvesteerd in het werk van hun organisaties. Werk waarvan steeds ook de ongeorganiseerden geprofiteerd hebben en waarvan ook zij vandaag de dag nog profiteren. Vrijblijvend en kosteloos!
Moeiteloos zou ik een krant vol kunnen schrijven over datgene wat in die jaren in ieders belang is bereikt of juist is voorkomen. Ik zal en moet mij beperken tot enkele markante zaken. Zo zorgden de founding fathers van de NVA in de jaren na de oprichting in 1948 ervoor dat ons land als eerste in Europa een wettelijke vakregeling kregen met onder meer eisen op het gebied van vakbekwaamheid, provisiestructuur en het portefeuillerecht. Hoewel dit niet de hoogste eisen bevatte, legde de regeling de basis voor de vakontwikkeling en de rechtspositie van het professionele intermediair tegenover verzekeraars. Die wetgeving werd in 1991, mede dankzij de NVA, verder aangepast in het voordeel van het intermediair.
Onder zaken die zonder de inbreng van de NVA negatiever voor het intermediair zouden zijn uitgepakt, kan het Assurantie Data Netwerk (ADN) worden genoemd. De inzet van verzekeraars was dat een ADN zou leiden tot het wegvallen van het incassorecht bij tussenpersonen en van centralisering van de cliënten- en financiële administratie bij verzekeraars. Daarin zouden de (gebonden) assurantietussenpersonen via een terminal wel inzage kunnen hebben. Daar konden wij niets tegen doen, zo zeiden verzekeraars, want “techniek is een autonome factor” , die wij maar moesten accepteren.
Dat deden wij niet en dankzij het automatiseringssysteem ANVA van de NVA is dat hele denkproces omgekeerd. Mede daardoor heeft het ADN tot een fundamentele versterking van de positie van alle tussenpersonen geleid!
De confrontatie tussen NVA en Nationale-Nederlanden in verband met de fusie met NMB/Postbank loopt als een breuklijn door de geschiedenis van onze bedrijfstak in de laatste decennia. NN zag geen taak meer voor het intermediair in de particuliere markt – die zou door de Postbank bediend worden – waarop de NVA-leden weigerden NN nog als hun zakenpartner te zien. Die reactie had NN kunnen voorzien. Immers, de NVA voerde al een jarenlage strijd tegen de PTT die in verzekeringen wilde bemiddelen. Onder meer door een betoging van honderden assurantietussenpersonen op het Binnenhof moest de PTT zich beperken tot de bemiddeling in reisverzekeringen. Begrijpelijk is daarom dat de NVA-leden zich fel meenden te moeten verzetten tegen het dreigende ‘optuigen’ van die Postbank met àlle particuliere verzekeringen. Zonder het verzet van de NVA toen, zou een groot deel van de particuliere markt vandaag de dag niet (meer) in de boeken van het intermediair staan. Bovendien heeft de fusie van NN met de NMB/Postbank het besef bevorderd, dat het intermediair wat betreft de toekomst van hun bedrijf niet langer op de volledige ondersteuning door verzekeraars zou kunnen rekenen.
Verder noem ik nog de inspanningen van de NVA en in later jaren ook van de NBVA om enige marktorde te bewaren en de voor het intermediair zo belangrijke structuren te verdedigen. Ik wijs op het werk van en met de Commissie Overleg Schadeverzekering (COS), later Stuurgroep Platform Schade, om de concurrentie niet te laten afglijden in faillissementen van verzekeraars en provisieverlaging voor het intermediair. Daarnaast zijn we erin geslaagd om, ondanks wijzigingen in de Wabb, de provisiestructuur voor de particuliere markt en het MKB overeind te houden, nettopremiestelsels, resultaatafhankelijke beloning en dual pricing te voorkomen.
Graag zou ik nog meer onderwerpen aanroeren, zoals de strijd tegen oneigenlijke verzekeringsactiviteiten van ziekenfondsen en ambtenaren, het verweer tegen rapporten van Salomon Brothers en het Centraal Planbureau, die aangaven dat de zelfstandige assurantiekantoren binnen enkele jaren zouden verdwijnen ten gunste van direct-writers en banken alsmede vanaf 1974 de confrontaties met levensverzekeraars die provisies wilden verlagen en bonusregelingen wilden koppelen aan de productie per maatschappij.
Kortom: de intermediaire bedrijfstak had er anders uitgezien als …. mr. Hans Scheffer, oud-directeur NVA.

Reageer op dit artikel