nieuws

Dela speelt goed in op verantwoordelijkheidsgevoel

Archief

Dela is na ruim acht jaar met een nieuwe reclamecampagne gestart. De uitvaartverzekeraar wil, naast een vernieuwde uitstraling van het merk Dela, bereiken dat meer mensen zich bewust worden van het belang van een uitvaartverzekering. In de nieuwe televisiespots doet Dela een sterk beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel: een uitvaartpolis sluit je immers niet voor jezelf.

door Bert Both
Bij een uitvaartverzekering moet ik vaak denken aan die assurantietussenpersoon, die me vertelde dat hij dat in veel gevallen maar een overbodige verzekering vindt. Hij sluit ze wel. In mijn omgeving ken ik weinig mensen die de uitvaart goed hebben geregeld, maar mijn grootouders hadden dat weer wel prima geregeld. Zegt dat wat over de tijd waarin we leven? Na ons de zondvloed, ‘het kan me niet schelen, want ik ben er toch niet meer?’ Of hebben mensen geld genoeg op een rekening staan, zodat dat bedrag voor de uitvaart aangesproken kan worden? Maar het gaat nu economisch slechter en er is een waarden-en-normendebat gaande. We zien de nadelen van ongebreideld individualisme en langzaam wordt het besef sterker dat we het met elkaar moeten doen in dit land, deze stad, deze straat, die club. Het ouderwetse dorp is niet meer, maar we verlangen er wel naar. Het Dorp van Wim Sonneveld staat niet voor niets hoog genoteerd op de ‘hitlijst’ van uitvaartmuziek, zag ik op de site van Dela. Maar ja, dat geldt ook voor My Way. Dela is een nieuwe campagne gestart en heeft gezorgd voor een prima timing.
Geen avondrood
De commercials van Dela zijn wel typisch verzekeringsachtig (bijna altijd zien we mensen in actie, met veel close-ups en vertragende beelden, we horen niet de bijpassende geluiden, wel een passend muziekje en wat tekst in beeld), maar niet typisch ‘uitvaartverzekeringsachtig’. Gelukkig. Geen avondrood en zacht vallende, gele bladeren, geen schip dat aan den einder uit zicht raakt. Dat is al een verademing. De dood wordt niet pregnant (we zijn immers allemaal zwanger van de dood, nietwaar?) in beeld gebracht; is er eigenlijk niet, maar kan wel komen. Ooit. Wanneer dat ooit is, weet je natuurlijk niet. Zo is het in de reclamefilms van Dela en zo is het ook in het normale dagelijkse leven. Deze uitvaartreclame communiceert de uitvaart zoals die leeft onder de mensen. Maar dat is nog niet het sterkste van de commercials.
In de spot ‘verhuizing’ zien we twee kinderen een doos met breekbare spullen een steile trap opsjouwen. Een shot van wankele sandalen. Je krijgt bijna het idee dat de maker wil zeggen: als ze een beetje pech hebben, vallen ze naar beneden en breken ze hun nek. Maar dat zal wel niet de opzet zijn. De steile trap en fragiele dichte doos zijn uiteraard symbolen van het leven. Ze kijken een beetje bezorgd naar pa. Dan de tekst: “Voor deze twee regelt Dela een uitvaart, zijn uitvaart. Nu nog niet, maar ooit” De kinderen gaan spoken in het huis, pa trekt nog wat spullen omhoog en hangt met ma een groot schilderij op.
In een andere commercial een groot feest, want dochter, vrouw, minnares, tante, vriendin of wat haar functie ook is, is jarig, is verhuisd, of twintig jaar bij een baas, verzin het maar. Everybody happy, want ze heeft haar zaakjes goed geregeld bij Dela.
Ook in de zogeheten respons-variant, een spot waarin de kijker gestimuleerd moet worden om meteen informatie op te vragen, zien we een feestje; een scherp contrast met de uitvaart. In de commercial geeft een stem extra informatie: Dela heeft al ruim 65 jaar ervaring (tijd voor een uitvaartverzekering, zou ik zo zeggen), regelt van vervoer tot en met drukwerk, hoe jonger je bent, hoe lager de premie, geen winstdoel. Bij de man worden (een beetje jammer) traditioneel de auto en jazz (man speelt sax) van stal gehaald. Een vreemd en misplaatst promotieartikel moet de kijker activeren om te bellen: in dat geval krijg je een leren portemonnee cadeau.
Zorg voor elkaar
Het sterke van deze verhalen is dat er een appèl wordt gedaan op de zorg voor elkaar. Je sluit geen verzekering voor jezelf af, maar voor je kinderen of andere nabestaanden; die laat je niet in de kou staan, die zadel je niet op met een schuld en je laat ze niet uitzoeken hoe jij begraven of gecremeerd wilt worden. Dat regel je zelf. Dat is individualisme, maar wel om het elkaar makkelijk te maken. Bovendien kun je uitdrukken hoe je eigen uitvaart geregeld wilt zien. Met een witte koets en acht paarden door de binnenstad van Amsterdam. Of ingetogen, een voorlezing uit eigen werk en het onvolprezen gedicht Air van Jan Luiken. Dat wordt in deze commercials niet zwaar aangezet, maar impliciet wel gecommuniceerd.
De hoofdrolspelers zijn mensen met smaak, met gevoel voor elkaar, voor kunst en cultuur; die richten niet alleen hun leven met smaak in, maar ook hun uitvaart. Dat geeft ze een goed gevoel en – jawel – zekerheid. Niet de zekerheid dat het goed geregeld is, maar dat het geregeld is zoals jij wilt dat het geregeld is. Daar begin je mee als je verantwoordelijkheid krijgt voor een relatie en voor kinderen. Als de beurs wat krap wordt en je ongewild meer euro’s uitgeeft dan je eigenlijk hebt, gun je je gezin voor twee tientjes in de maand geen extra last als je onverhoopt het leven mocht laten.
Strakke site
Dela verwijst nadrukkelijk naar de site. Daar ga je normaal niet voor je plezier naartoe, maar de site van Dela is een goede uitzondering. Hij opent niet snel, maar ziet er wel strak uit. Meerdere zintuigen worden aangesproken. Je kunt de lijst van favoriete uitvaartmuziek zien, maar veel liedjes ook even horen. Er zijn allerlei weetjes te vinden, om de bezoeker maar vast te houden. Degenen die het naadje van de kous willen weten, kunnen opzoeken hoe dat nu allemaal geregeld is met een crematie of de laatste wil. Er is een lijst van crematoria, een nieuwsbrief kan gedownload worden, we kunnen lezen over de begrafenis van Herman Brood en Frank Sinatra. Voor elke muziekliefhebber wat wils. Zeer aangenaam is de eenvoud waarmee je kunt laten uitrekenen wat je per maand kwijt bent aan premie. De bezoeker vult enkele (en geen waslijst) vragen in en krijgt zijn maandpremie voorgeschoteld. Hij kan de verzekering direct afsluiten. Een kind kan de was doen.
Ik ben benieuwd hoeveel aanvragen Dela straks via de site binnen krijgt. Daarvoor moeten ze het niet alleen hebben van de televisie. Dit is nu typisch iets om te ondersteunen met een lekkere ‘ouderwetse’ long-copy advertentie en een mailing met een sterke tekst, die verleidt om de site te bezoeken. Separaat bezorgen op zaterdagmiddag, of inderdaad, opsturen als iemand net verhuisd is, of een nieuwe auto heeft aangeschaft, of vader is geworden, of alleen is gaan wonen. De overige reclame-uitingen volgen in de loop van 2003: ik ben benieuwd naar het vervolg.

Reageer op dit artikel