nieuws

Automaatpremie

Archief

De Britse maatschappij Norwich Union neemt als eerste Europese verzekeraar een proef met het verzekeren van auto’s tegen een premie die afhankelijk is van het dagelijks gebruik

Het concept is ingegeven door de mogelijkheden die de informatietechnologie biedt. Een nieuwe trend lijkt te zijn geboren. De ‘betaal-als-je-rijdt-polis’ van Norwich Union baseert de premiestelling op het aantal kilometers of minuten dat er met de auto wordt gereden. De filosofie van de maatschappij – en van experimenterende verzekeraars in enkele Amerikaanse staten – is dat deze premiegrondslag het autogebruik fors zal afremmen en daarmee het aantal verkeersongevallen (minder blik- en letselschade). Voor de klant betekent het een forse verlaging van de premie tot soms 25% per jaar. Belangrijke maatschappelijke (bij)effecten zijn de beperking van de milieuvervuiling (CO2-uitstoot) en de bevordering van de verkeersveiligheid. Mede daarom hebben eerdergenoemde staten in de VS de premiecalculatie op basis van het autogebruik zelfs wettelijk verplicht gesteld. Als de proef slaagt, wil Norwich Union het concept met satellietinformatie invoeren bij onder meer zusterorganisatie Delta Lloyd. De vraag rijst of dat wel zo’n goed idee is. Het besef dat Delta Lloyd als een Big Brother het rijgedrag van verzekerden van minuut tot minuut kan volgen, is verre van aantrekkelijk en lijkt voor particuliere rijders niet op te wegen tegen onder meer een (substantieel) lagere premie. Voor zakelijke rijders kan dat anders liggen. Bijzondere risicogroepen (taxichauffeurs, pizzakoeriers en leaserijders) zouden door hun werkgever (verlaging bedrijfskosten) of diens verzekeraar (vermindering schadelast) kunnen worden verplicht om zich te onderwerpen aan dit permanente controlesysteem, bijvoorbeeld om een dreigende onverzekerbaarheid te kunnen voorkomen. Toch hoeft een premiegrondslag inclusief een variabele kilometercomponent niet bij voorbaat kansloos te zijn. Hoewel risicofactoren als de leeftijd van verzekerde, zijn woongebied, de gekozen polisdekking, en gewicht en nieuwprijs van de auto van groot belang blijven voor met name het diefstal- en inbraakrisico, kan een variabele kilometercomponent bijdragen aan een meer rechtvaardige premieverdeling. Senioren rijden nu eenmaal veel minder dan zakelijke kilometervreters. Zo’n premiedifferentiatie is bovendien relatief eenvoudig in te voeren volgens een systeem van voorschotpremie en verrekening achteraf op basis van de werkelijk verreden kilometers. Min of meer hetzelfde controlesysteem wordt al succesvol toegepast bij het jaarlijkse verbruik van gas, elektriciteit en water door particulieren. De eindconclusie kan niet anders luiden dan dat premiedifferentiatie op basis van de verreden kilometers een aantrekkelijk (marketing)idee is, maar niet tegen elke prijs. Zeker de gemiddelde particuliere autobestuurder zal zijn privacy op de weg niet gauw willen inruilen voor een (lagere) premie op maat. Ook de privacywetgeving zou dat nog wel eens kunnen blokkeren. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel