nieuws

Advertentie voor doorbijters

Archief

In een aantal dagbladen stond in december een paginagrote advertentie van het Verbond van Verzekeraars, de NVA en NBVA. De drie organisaties wilden hiermee onder meer duidelijk maken dat zij hun best doen om iedereen op tijd te informeren over de gevolgen van het nieuwe belastingplan. Daar hebben ze wel veel tekst voor nodig. Bert Both vraagt zich dan ook af of de boodschap ook echt overkomt.

door Bert Both
We zijn als dagbladlezer inmiddels gewend geraakt aan vertegenwoordigende organisaties die via de media hun zegje doen. Als ze echt een statement willen maken, vertellen ze in een paginagrote advertentie van de krant waarom ze ontevreden zijn over de nieuwe euthanasiewetgeving, het verdwijnen van de korenwolf of het nieuwe belastingplan. Het helpt ook nog als bekende Nederlanders massaal hun adhesie betuigen (en meebetalen aan de advertentiekosten). “Luister, betrokken Nederlanders, maar vooral politici: wij zijn boos, heel boos. Als je niet snel je beleid verandert, dan gaat het niet goed met de toekomst van ons land.”
Geen persoonlijke noot
De NVA, NBVA en het Verbond van Verzekeraars hebben vorige maand samen iets soortgelijks gedaan. De NBVA profileert zich het duidelijkst met het onderschrift ‘betrokken adviseurs’. In kapitalen staat er boven een lap tekst: ‘Wij blijven wél werken aan vertrouwen’. De bedoeling is dat de krantenlezer dit stuk gaat lezen. Vergeet het maar. Alleen de zeer geïnteresseerde zal hier aan beginnen. Die weet direct ook wie die ‘wij’ zijn, want dat is in een eerste blik niet duidelijk. Ja, dat zijn blijkbaar de drie organisaties die onderaan de advertentie genoemd worden, maar bij velen gaat er toch echt geen lichtje branden. De advertentie zou aan geloofwaardigheid gewonnen hebben als dit kort was uitgelegd. Van een persoonlijke noot is bovendien geen sprake; er zijn geen ‘ondertekenaars’, hoewel er wel heel eigenwijs begonnen wordt met ‘wij’.
Over de lay-out van de tekst kan ik kort zijn: alleen de kop valt op door de vetgedrukte hoofdletters. Er zijn zeven alinea’s met tekst, waarvan drie met drie regels, één met vier en één met twee. Eén alinea’s valt op met één regel en een andere met een lap tekst van vier punten. Buiten de vier stippen die elk een argument inleiden, bevat de tekst geen enkele leesprikkel. Geen vetgedrukte woorden, geen extra kader, geen pijltje, geen uitvergrote letters of afwijkende lettertypen. Behalve de vier aangegeven punten moet de lezer de belangrijke zaken allemaal maar zelf uitzoeken.
Gerustgesteld
De krantenlezer die wil weten waar de tekst over gaat, wordt in de eerste alinea direct geïnformeerd. Het gaat over het Belastingplan 2003, waarin “per 1 januari a.s. de basisaftrek lijfrente (maximaal _ 1.069,-) en het premiesparen zullen verdwijnen en het spaarloon verlaagd zal worden”.
Het is in het nieuws geweest dat de verzekeringsbranche hier niet blij mee was. Het scheelt hun werk en veel inkomen. Maar de volgende zinnen gaan natuurlijk niet over het eigenbelang van de verzekeraars; zij hebben alleen oog voor het belang van hun klanten, nietwaar? “Dit heeft op korte termijn ingrijpende gevolgen voor uw pensioenopbouw en uw inkomen. Zeker als u een lijfrente of een hypotheek hebt die is gekoppeld aan uw spaarloon- of premiespaarrekening, ontstaan er grote problemen.”
In de derde alinea wordt uitgelegd waarom dat grote problemen geeft. Het eerste punt begint met een dijk van een toegeving. De tekst stemt mij als lezer eigenlijk direct gerust en geeft een duidelijk signaal af: ik hoef niet verder te lezen. Want voor “het overgrote deel (80%) van de lijfrentepolissen is nog steeds lijfrenteaftrek mogelijk”. Dus wat klets je nou in de inleiding over ‘grote problemen’? Dat je dat tekort moet aantonen voor de fiscus lijkt me geen enkel probleem en eigenlijk nog wel logisch ook.
“Veel mensen hebben daarbij hulp en advies nodig”, zo eindigt de tekst van het eerst punt. Is dat erg dan? Dat klinkt erg ongeloofwaardig uit de mond van verzekeraars, die het juist van hulp en advies moeten hebben.
Bewust vaag?
Het tweede argument begint een beetje vreemd met ‘omdat’. In feite staat er: ‘er ontstaan grote problemen, want omdat …’ Fraai is anders. En bij de volgende zin zal een krantenlezer helemaal afhaken. Dit is verzekeringstaal pur sang: “Omdat op spaarloon- en premiespaarregelingen minder of geen geld meer binnenkomt, kunnen premies voor bestaande hypotheken of lijfrentes niet meer (geheel) worden betaald van deze rekeningen.” Je wordt een beetje knetter van formuleringen met ‘het een of het ander’: spaarloonregeling en premiespaarregeling, minder of geen, hypotheken of lijfrentes. En inhoudelijk kun je dit nauwelijks een argument of een probleem noemen. Dat er bijgepast moet worden is gewoon een gevolg van de nieuwe wetgeving.
Een probleem wordt het als de verzekerden deze hypotheken en lijfrentes niet meer kunnen betalen. Maar daar gaat het blijkbaar niet om, gezien de volgende zin: “Veel polishouders moeten daarom individueel worden benaderd om de premie-incasso in goede banen te leiden.” Nou en? Wat is nu het probleem? Is daar dan geen mankracht voor? Hoeveel tijd kost dat dan? Daar wordt niets over gezegd.
Het derde punt is voor de volhouders. Voor een aantal klanten (= ‘polishouders’, ‘mensen’) zal de polis moeten worden aangepast. Dat zal kosten met zich meebrengen. Wederom weet ik als lezer niet of dit ‘mijn pakkie an’ is. Is de tekst bewust vaag gehouden om mij bang te maken, of is dit eigenlijk een puntje van niks en houden ze het expres vaag? Want: wanneer en voor wie moet die polis worden aangepast en wat zijn die kosten dan?
Bij punt vier komt de ware aap uit de mouw: de aanpassingen moeten nauwkeurig verwerkt worden in de administratie van adviseurs en verzekeraars. Dat is dus niet mijn probleem, net zo min als de zin eronder: “Kortom, miljoenen telefoontjes, administratieve handelingen en veel onnodige kosten.”
Heiligen
Daarna profileren de drie partijen zich als een stel heiligen, die voor het zielenheil van de gelovigen hun onbaatzuchtige werk doen. Zij zijn voor een voldongen feit geplaatst, (“met grote gevolgen voor u en voor ons”) maar blijven zich inspannen “om uw vertrouwen níet te beschamen en u te blijven verzekeren van een goede financiële toekomst”. Ze doen hun best om klanten goed in informeren, maar dat kan in dit kort tijdsbestek niet individueel gebeuren. Hèhè, we zijn waar we wezen moeten. Zeg dan gewoon: door de nieuwe belastingwetgeving kunnen we u niet individueel benaderen, maar u hoort begin volgend jaar meer van ons. Maar nee, het Verbond, de NVA en NBVA willen zo nodig ook nog even hun gram halen op het nieuwe belastingstelsel. De verpakking dat het vooral nadelig is voor de klant c.q. polishouder is erg ongeloofwaardig. De kop en impliciete boodschap dat de overheid niet werkt aan het vertrouwen is bovendien bijzonder laf en erg goedkoop.

Reageer op dit artikel