blog

Verbazing

Archief

E én dezer dagen beleef ik mijn laatste werkdag bij Kluwer. Achter 16 jaar AM zet ik een punt. Wellicht tref ik u na 1 juni in een andere hoedanigheid, als adviseur van Oostdam & Partners. Maar daar gaat deze column niet over. In die 16 jaar heb ik getracht de branche vanaf de zijlijn te volgen en te bezien met de bril van een klant (ondernemer of consument). Het karakter van die waarnemingen verklaart het lange verblijf in de bedrijfstak: ik ben me blijven verbazen!

Gelukkig ben ik dat verbazen nooit kwijtgeraakt. ’t Zit soms in de kleinste berichtjes. Zoals van reisverzekeraar Europeesche, die van de centraal gestelde klant ineens heeft begrepen dat premietoeslagen voor termijnbetalingen niet meer van deze tijd zijn.”We hebben er de afgelopen maanden hard aan gewerkt om dit technisch mogelijk te maken”, zo sloot de directievoorzitter het persbericht af.

Ontwapenend eerlijk, dat wel. Ik heb nog even geprobeerd mij voor te stellen hoe dat er op de Amsterdamse burelen aan toe is gegaan, dat harde werken aan een ogenschijnlijk toch eenvoudige ingreep, maar ik denk niet dat ik het wil weten. Troost voor de Europeesche: zij is niet de enige. Het is tegelijkertijd een alarmbel voor de branche: de achterstand op ict-terrein bedreigt het bestaansrecht van veel bedrijven.

 

Aardig was ook een uitspraak van een Amsterdamse rechter over de invloed van de redelijkheid bij contractuele zaken die spelen rond een intermediairswijziging of polisbeëindiging. Letters op papier worden doder, de macht van de klant groter, is de conclusie.

Een opmerkelijk detail in die uitspraak: een opstalverzekering voor een woonstichting kan een assurantietussenpersoon zo’n € 40.000 provisie per jaar opleveren. Mij komt dat als riant over en niet lang houdbaar. Het valt natuurlijk in het niet bij de € 1 mln afsluitprovisie en € 250.000 bonusprovisie voor de bemiddelaar van een pensioencontract van Avéro Achmea, zo effies los naast de jaarlijkse provisie van 3% van de pensioenpremies. Voor die opstalprovisie heb ik nog woorden, hier val ik stil.

 

Maar het pareltje van de maand is de procedure die DAS aanspande, tegen een klant die het vertikte om nog langer de jaarpremie (van € 290) te betalen. DAS, nota bene zelf rechtsbijstandverzekeraar, verloor die zaak! En waarom? Omdat het onvoldoende gemotiveerd verweer heeft gevoerd!

Ik zal ’t maar verklappen: ik ben in die 16 jaar nooit een fan geworden van de rechtsbijstandverzekering. Ik zal u de argumenten besparen. Is ook niet nodig, want mijn pleidooi zou volledig in de schaduw staan van de anti-reclame die marktleider DAS met deze rechtszaak zelf voor rechtsbijstandverzekeraars heeft gemaakt. Los van mijn persoonlijke bedenkingen blijken ze namelijk ook nog incompetent!

hdrost@kluwer.nl

Reageer op dit artikel