blog

Tien jaar na 9/11

Archief

Voor de beurskoersen was 9/11 ‘slechts’ een incident. Binnen een maand waren de niveaus van voor de aanslagen alweer bereikt. Maar er was een groter probleem. Elf september stond vanaf dat moment voor onzekerheid. En onzekerheid, daar houden beleggers niet van. En dus ging het alsnog mis.

In de jaren die volgden, kreeg de economie te maken met (de gevolgen van) de internetbubble, de creditcrunch en stresstesten. Telkens als we dachten dat we het ergste gehad hadden, kwam er weer ergens een lijk uit de kast. Of een bonus. En gaandeweg verloor de consument het vertrouwen. Anno 2011 maken we de balans op. Al tien jaar proberen we met z’n allen – financieel planners, adviseurs, banken en verzekeraars – de moed erin te houden. Eens moet het tij toch keren? “Elk probleem is een uitdaging!” roepen de ‘diehards’ en dus zoeken we naar het gat in de markt. Maar hoe we ook ons best doen, het gat blijkt telkens weer een bodemloze put waarin advertenties, mailings en offertes verdwijnen.

Na tien jaar is de ergernis overal aanwezig. Ik merk het aan mezelf, aan verzekeraars en aan de klanten. Harde woorden, weinig geduld en achterdocht. De kift tussen branchegenoten, het venijn in sommige artikelen. Achter elke actie kan een (aan)klacht schuilgaan en ondertussen wordt het alsmaar kouder om ons heen. “De ijstijd” wordt de crisis sinds kort genoemd en zelfs de zomer lijkt er dit jaar onder te lijden.

En eerlijk is eerlijk, ik begin aardig vermoeid te raken, van dat geploeter door het mulle zand met de wind tegen. Stilstaan om uit te rusten is anno 2011 onmogelijk geworden. Stilstaan is omvallen.

Oké, we gaan niet dood van de honger, de meesten van ons leven niet onder het sociale minimum en we hoeven nog niet en masse onze huissleutels in te leveren. Maar verder? Echt rooskleurig is de toekomst niet.

 

Tien jaar na 9/11. Weet u nog waar u was toen u ‘het’ hoorde? Ik zat achter mijn bureau, net als nu. Hoe de economie er over tien jaar voorstaat, en waar mijn bureau dan staat, daar heb ik geen idee van maar we richten ons op de toekomst en we trappen stevig door. Het mulle zand ten spijt, ooit zal er toch weer een stuk asfalt moeten komen. En wie weet hebben we straks opeens de wind weer een tijdje in de rug.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel