blog

Triest

Archief

De enige zekerheid die we in het leven hebben, is dat we doodgaan. Het ‘onzekere voorval’ bij de uitvaartverzekering zit hem dan ook niet in het feit dát we overlijden maar in het tijdstip waarop dat gebeurt. Statistisch gezien wordt een man in 2011 77,8 jaar. Klant T. was, met zijn 67 jaar dus ruim tien jaar te vroeg. Verdrietig maar ook wel een beetje verrassend. Hij had mij immers nog niet zo lang geleden – volkomen gezond volgens eigen zeggen – nog gebeld met het verzoek zijn begrafenisverzekering te verhogen.

Maar goed, het kan. Klant T. was overleden aan kanker en dan kan het snel gaan. Ik condoleerde de weduwe van klant T. met het verlies, beloofde dat ik haar zou terugbellen, en raadpleegde het dossier. De gezinspolis stamde uit 1989. Hierop was een bedrag verzekerd van € 5.000. Tijdens updategesprekken had klant T. aangegeven dat hij dit voldoende achtte.

 

Tot ergens halverwege de lente van dit jaar. Toen belde hij me met het verzoek om de begrafenisverzekeringen van hem en zijn vrouw te verhogen met € 2.000.

Op het aanvraagformulier had hij de verkorte gezondheidsverklaring ingevuld. Nergens bleek uit dat hij ook maar ergens last van had gehad. Omdat de verzekering digitaal door mij was aangevraagd, had ik hem ook de uiteindelijke polis voor akkoord laten ondertekenen.

 

Ik had geen goed gevoel bij deze zaak en besloot naar de weduwe naar de aanvullende polis te vragen. Dat zou misschien geen leuk gesprek worden, maar ik kon het beter nu voeren.

 

"De gezinspolis is het probleem niet", zei ik tegen de weduwe. "Maar de verzekeraar van de aanvullende verzekering zal u vragen gaan stellen." Ik legde uit dat zoiets heel gebruikelijk was wanneer iemand binnen een jaar na het afsluiten van de polis kwam te overlijden. Ik bracht de – getekende – gezondheidsverklaring van T. ter sprake.

 

De weduwe was niet verrast dat ik er over begon. "Mijn man dacht dat het allemaal wel meeviel", zei ze. "Maar ze stellen die vragen duidelijk niet voor niets." Zo voorzichtig mogelijk gaf ik aan dat het misschien een goed idee was om de kosten van de begrafenis binnen de marge van de gezinspolis te houden. Voor de zekerheid. De weduwe begreep de hint en bedankte me voor mijn telefoontje.

Al met al blijft de zaak van klant T. natuurlijk een triest verhaal. Maar het zou in elk geval niet achteraf nóg triester worden.

Reageer op dit artikel