blog

Examenopgave

Archief

Tegenwoordig heb ik een PE-abonnement. Voor een vast bedrag per maand ontvang ik toegang tot een digitale leeromgeving en word ik, wanneer de tijd rijp is, opgeroepen voor een examen. Hartstikke handig.

Het enige lastige is dat ik niet altijd de examenlocatie kan kiezen. Basisexamens als WFT Schade, WFT Leven enHypothecair krediet, trekken veel belangstelling en worden in elke grote stad aangeboden. De minder populaire examens zorgen nog wel eens voor problemen.

Zo moest ik begin vorige week aan de andere kant van het land zijn voor het examen Volmacht Algemeen. Ik zag er flink tegenop!

Om negen uur ’s ochtends moest ik me melden. “Mooie tijd,” zei een collega met gevoel voor humor. Afijn, om zes uur zat ik op de fiets richting het station. Ik vervloekte het PE-systeem, en probeerde net te doen of het niet heel hard regende. Op het station bleek dat mijn trein flinke vertraging had. Uiteraard. Degene die ooit bedacht heeft dat de uitdrukking ‘het loopt als een trein’ een positieve gedachte uitdrukt, heeft waarschijnlijk zelf nog nooit op een tochtig station gestaan. Mijn aansluiting zou ik missen, maar als ik de volgende aansluiting nam, zou ik nog net op tijd zijn. Hoopte ik. Eenmaal in de trein (met een grote bak kalmerende koffie) bleek dat ik tóch de goede keus had gemaakt; we raasden met 140 km per uur langs de A10 waar alles muurvast stond.

Op Schiphol moest ik naar ‘halte’ A9/13 waar de hotelshuttle me naar de examenlocatie zou brengen. Nou stonden er bij halte A9/A13 ongeveer zesendertig bordjes met hotelnamen, het mijne stond er niet bij. En ik wás al zo zenuwachtig! Een telefoontje bracht verheldering: het bord was gejat en de shuttle zou binnen vijf minuten arriveren. Eenmaal onderweg zorgde een file op de A4 er vervolgens voor dat ik alsnog te laat dreigde te komen. Vlak voor de afslag – we stonden nog steeds stil – belde een collega. “Hoe gaat het?”, vroeg hij meelevend. “Ach,” zei ik. “Weet je nog dat programma waar we het laatst over hadden? Die expeditie naar Antartica? Die viel eigenlijk best mee, qua gedoe.”

 

Twee minuten voor de aanvang van het examen waaide ik het lokaal binnen. Opgelucht liet ik me vallen in één van de stoelen. “Zo”, zei ik tegen mijn buurman, terwijl mijn haar nog nadroop. “Het moeilijke gedeelte zit er op.”

Reageer op dit artikel