blog

Rechtbreien

Archief

Enige tijd geleden sloot klant K. een overlijdensrisicoverzekering. Eigen risicotermijn: zes maanden. Ruim vijf maanden nadat de polis had móeten ingaan, ontving ik een bericht van de verzekeringsmaatschappij. Het rekeningnummer op het aanvraagformulier was niet leesbaar. Ietwat verbaasd – het rekeningnummer was (op de scan) naar mijn idee prima leesbaar – stuurde ik een e-mail met daarin nogmaals het juiste rekeningnummer.

Weer twee maanden later overleed heel plotseling de verzekerde, klant K dus. De nabestaanden deden een beroep op de verzekering. De maatschappij wees de claim echter af. Volgens de begeleidende brief was de dekking van de verzekering pas ingegaan op het moment dat wij het rekeningnummer nogmaals doorgaven; er was vóór die tijd immers geen premie geïncasseerd. Geen premie = geen overeenkomst, aldus de maatschappij. De nieuwe ingangsdatum was dus twee maanden geleden en één en ander leidde tot de conclusie dat de klant binnen de eigenrisicotermijn (van zes maanden) was overleden.

 

Nogal kort door de bocht, vonden wij. Zeker omdat deze ‘uitspraak’ pas zes weken na het overlijden kwam, omdat men op dossiers van de huisarts had zitten wachten. Het logische verband tussen de dossiers van de huisarts en de eigenrisicotermijn ontbrak waardoor er bij de erven verwachtingen waren ontstaan.

Maar dat niet alleen. Het aanvraagformulier (bij deze verzekeraar tevens de polis) was door ons compleet en correct aangeleverd. De maatschappij verwees naar een e-mail betreffende het rekeningnummer die direct na het indienen van de aanvraag naar ons verstuurd zou zijn, maar deze e-mail is door ons nooit ontvangen. Vervolgens: radiostilte.

 

Kortom er waren door meerdere partijen, fouten gemaakt. Wij hadden niet gecontroleerd of het certificaat in behandeling was genomen, de maatschappij had de boel laten liggen en ook de klant had niet opgelet; hij had niet aan de bel getrokken toen zijn premie niet werd afgeschreven. Maar om daar nou een hele claim op af te wijzen, dat ging nogal ver.

 

En dus klommen we in de pen. Gelukkig had de verzekeringsmaatschappij begrip voor de situatie en uiteindelijk sloten we een compromis; het verzekerd kapitaal werd uitgekeerd minus de ‘gemiste’ premies. Een oplossing waar iedereen zich in kon vinden.

Wie er nou steekjes had laten vallen of een hele pen had laten afglijden, daar waren (en zijn!) de meningen over verdeeld. Over één ding waren we het echter roerend eens; we hadden het met z’n alleen weer netjes rechtgebreid!

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel