blog

Verrassingen

Archief

Onlangs ontving ik een aantal expiratiebrieven. Een stuk of zeven levensverzekeringen – met leuke verzekerde bedragen – zouden na flink wat jaren premiebetaling tot uitkering komen. “Wij verzoeken u de verzekerden te informeren”, aldus het addendum. Vergenoegd wreef ik in mijn handen. Kon ik eindelijk weer eens een léuk gesprek met mijn klanten voeren!

Maar niet iedereen bleek even makkelijk te bereiken. Eén van de polishouders, de familie van Es, reageerde niet op onze brieven. Eerdere pogingen hun telefoonnummer te achterhalen waren ook al op niets uitgelopen. Pas toen ik een kopie van de expiratiebrief (met het verzekerde bedrag expliciet genoemd) toestuurde, nam mevrouw Van Es contact op. Ze was aangenaam verrast. Was ‘die hele verzekering’ feitelijk vergeten. “En nu?”, vroeg ze. “Hoe gaat zoiets verder?” Ik legde haar uit dat ik haar een expiratiebrief zou toesturen en dat ze deze, samen met haar man, moest ondertekenen. Verder vertelde ik dat ze bij het gemeentehuis een attestatie de vita (bewijs van in leven zijn) moest halen. “En dat geldt ook voor uw man.” “Mag ik ook alléén tekenen?”, vroeg mevrouw Van Es. Ik hoorde aan haar stem dat ze schrok. “Nee”, zei ik. “Want uw man is medeverzekerde.” Even viel het stil. “Mijn man is vier jaar geleden overleden”, zei mevrouw Van Es. “Dat had ik misschien even door moeten geven.” En toen was het míjn beurt om te stil te vallen. ‘Als je denkt dat iets goed gaat, blijkt het achteraf tóch fout te zijn gegaan’, aldus één van de wetten van Murphy. “Ik ga éven de maatschappij bellen”, zei ik snel.

“O”, reageerde men daar laconiek. “Dat komt wel vaker voor. Mazzel dat ze nog net binnen de verjaringstermijn zit.” De behandelaar klopte het polisnummer in en bevestigde dat het om een (gemengde) verzekering op twee levens ging. “Nou”, zei hij. “Dat wordt even terugrekenen.” Mevrouw Van Es had recht op het overlijdenskapitaal van wijlen haar man. “En we gaan natuurlijk alle premies van de afgelopen vier jaar terugstorten.” Een kwartier later was de zaak geregeld. Opvallend genoeg bleek het overlijdenskapitaal, samen met de teveel betaalde premies, flink hóger dan het bereikte kapitaal bij leven. “Ze heeft eigenlijk precies de slechte jaren overgeslagen”, aldus de schadebehandelaar. Ik belde mevrouw Van Es om haar het goede nieuws door te geven. Een uitkering zou er komen. Sterker nog, hij zou hoger zijn dan ze had verwacht. Grappig, hoe het leven soms vol verrassingen zit.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel