blog

Per saldo

Archief

De gure decembermaand was koud begonnen, of het publiek werd geconfronteerd met “twijfelachtige koppelverkooppraktijken door verzekeraars”. De boodschap kwam van de Consumentenbond. Die ageert tegen zorgverzekeraars die drempels opwerpen tegen het hebben van een basispolis bij de één en een aanvullende polis bij de ander. De klant loopt zo premievoordeel mis, vindt de bond; minister Klink schijnt deze praktijken ook af te keuren.

Maar als straks miljoenen Nederlanders er meer dan één zorgverzekeraar op nahouden, stijgen als eerste de administratiekosten en dus de premies. Per saldo bereikt de bond niets met dit pleidooi, behalve dan wat imagoschade.

 

Wie ook weinig wint is de Rabo-klant met de OpMaat-hypotheek. Daaraan zit een OpMaat-verzekering gekoppeld (foei!). De bank heeft over de werking van dit product slecht uitleg gegeven. De Ombudsman Financiële Dienstverlening heeft nu een oplossing. De 100.000 klanten mogen de ingehouden overlijdensrisicopremies en kosten alsnog toevoegen aan het kapitaal waarmee de schuld moet worden afgelost. Maar dan moeten ze diezelfde premies en kosten via een betaalopdracht aan de Rabobank overmaken. Mocht zo’n bedrag (van zomaar € 5.000 of € 10.000) niet op te hoesten zijn, dan is een kredietje bij de Rabobank een optie.

 

Het aantal klanten dat gretig op dit bod ingaat, zal met de vingers van één hand te tellen zijn. Toch heeft de bank uitgerekend dat dit pak ‘m beet € 50 mln tot € 75 mln gaat kosten. Dat zullen dan de kosten voor de gratis adviesgesprekken en de afdeling boekhouding zijn, want wat heeft een klant hier nou per saldo aan?

 

En dan is er nog de overheid. In 1980 werden er al Kamervragen gesteld over ambtenaren die zich met assurantiebemiddeling bezighielden. Zulke hobbyclubjes zijn er onder namen als Fincover, Servez en Sticol nog steeds. De overheid kan woorden als ‘oneigenlijke concurrentie’ wegwuiven en verwijten over bijklussen op kosten van de belastingbetaler afdoen als goedkoop. Maar de constructie druist in tegen de geest van de wet(gever), die het gemiddelde assurantiekantoor overlaadt met regels, toezicht en bijbehorende kosten, teneinde de kwaliteit van de dienstverlening te verbeteren.

 

Zelfs naar de letter van de wet kloppen de constructies niet. Toch zal toezichthouder AFM geen boetes uitdelen. En ach, wat zou de belastingbetaler daar per saldo ook mee opschieten? De intermediaire boosheid over de nevenactiviteiten van de ambtenaren heeft minister Bos in de Tweede Kamer fel van de hand gewezen. Naar verluidt spoedde hij zich daarna naar het ministerie van Volksgezondheid, om samen met ambtgenoot Klink in het departementscafé een dubbele whisky te bestellen en een sigaretje op te steken. Huh? Kan niet, mag niet, zegt u? Jawel, valt allemaal onder een vrijstelling.

 

hdrost@kluwer.nl

Reageer op dit artikel