blog

Sensatiezucht

Archief

Het zal u niet ontgaan zijn: de financiële branche heeft de laatste tijd flink de journalistieke wind van voren gehad. Begrijpelijk. We hebben steken laten vallen en sommige vakgenoten zijn echt te ver gegaan. En het is nou eenmaal zo, één rotte appel kan de rest van de mand verpesten. Dat geldt trouwens ook voor de journalistiek zélf. Want hoewel ik begrip heb voor ‘kritische’ artikelen, zijn er ook hieraan grenzen. Sensatiezucht en suggestief schrijfwerk tasten de journalistieke integriteit aan.

Neem nou dat artikel, nog niet zo lang geleden, in De Telegraaf. “Verzekerd van Ellende,” kopte het. Een foto toont de gedupeerde: een gekwetst kijkende man met een aantal polissen in zijn hand. “Politie redt man in coma, maar hij blijft met de brokken zitten”, luidt de ondertitel. Het artikel vertelt het verhaal van Paul H., suikerpatiënt, die na een herseninfarct ternauwernood door de politie uit zijn woning wordt gered. Hierbij wordt door de politie schade toegebracht aan de voordeur alsmede aan de twee deuren naar de bovenwoning. Kosten: vijftienhonderd euro.
“Elke verzekeraar houdt [in dit geval, red.] schadevergoeding aan de woning af,” citeert auteur Theo Besteman gedupeerde. “Om te beginnen”, vervolgt hij, “keert de inboedelverzekering niets uit.” ‘Natuurlijk niet,’ denk ik direct. ‘Er wordt nergens gesproken over schade aan de inboedel. Er is schade aan de déuren. En dat is opstal.’ Maar dan komt het. “En ook zijn opstalverzekering biedt ondanks jaren premiebetaling geen soelaas.”
Daar moet ik even over nadenken. Over de link tussen “jarenlange premiebetalingen” en “geen soelaas”. Volgens míj hebben beide zaken niets met elkaar te maken. Evenmin is het van belang, zoals we verderop lezen, “dat dit verzekerde nog eens kan overkomen” en dat hij “hier niet voor heeft gekozen”. Natuurlijk heeft hij er niet voor gekozen. Maar dat wil nog niet zeggen dat er per definitie dékking voor is. Over appels en peren gesproken.
Het énige wat in deze kwestie van belang is, en ik ging ervan uit dat dit algemeen bekend was, is dat de zin: “vernieling of beschadiging door of op last van overheidsinstanties” al jaren tussen de algemene polisuitsluitingen staat. Dáár wordt echter door Besteman totaal niet over gesproken. Liever speelt hij in op de onwetendheid van de gemiddelde lezer dan dat hij zijn kennis als financieel correspondent gebruikt. Dat is geen journalistiek. Dat is pure sensatiezucht.

Reageer op dit artikel