blog

Lenen is dodelijk

Archief

In een tijd dat er in en buiten ons land weer driftig wordt gediscussieerd over de vrijheid van meningsuiting, dient het CDA een voorstel in om televisiereclames voor leningen bij wet te verbieden. Het doel is hoog: honderdduizenden gezinnen moeten worden gered uit de klauwen van de kredietmaffia.

In een tijd dat er in en buiten ons land weer driftig wordt gediscussieerd over de vrijheid van meningsuiting, dient het CDA een voorstel in om televisiereclames voor leningen bij wet te verbieden. Het doel is hoog: honderdduizenden gezinnen moeten worden gered uit de klauwen van de kredietmaffia. Met de losjes door hen verstrekte kredieten worden burgers namelijk tot de bedelstaf veroordeeld en de sociale verhoudingen in onze maatschappij ontwricht. Om aan die praktijken een einde te maken is de overheid bereid ver te gaan.
Het onzalige idee is niet eens nieuw. In 2006 stemde een meerderheid van onze volksvertegenwoordigers al eens vóór zo'n wetsvoorstel. Toenmalig minister Gerrit Zalm, ironisch genoeg nu zetelend in de kredietfabriek van Wognum, dacht er niet aan er uitvoering aan te geven. Huidig minister Wouter Bos ziet evenmin heil in het voorstel. Hij wijst vooral naar de juridische onhoudbaarheid ervan.
Het verdient aanbeveling te kijken naar de zin van het voorstel. Dat gaat er vanuit dat schuldproblemen in Nederlandse gezinnen worden veroorzaakt door kredietverstrekkers. Die veronderstelling is onjuist. Meerdere onderzoeken tonen aan dat zaken als echtscheiding, werkloosheid, arbeidsongeschiktheid en een bovenmatig uitgavenpatroon de hoofdoorzaken vormen. Overkreditering, meer lenen dan financieel gezond voor je is dus, is maar een ondergeschikte boosdoener.
Cijfers over de kredietmarkt tonen evenmin de noodzaak van de maatregel. Het verstrekte krediet neemt al jaren niet toe. Alleen op de pof betalen via een creditcard neemt een stevige vlucht. Maar juist daar gaat dit wetsvoorstel niet over.
Voorts is er nog het nodige aan te merken op het acceptatiebeleid van de geldverstrekkers. Vooral de grootbanken (onder andere Postbank) gaan daarmee nog wel eens in de fout. En dus níet de veelvuldig reclame makende partijen als Freo, DSB en Afab. "Wat veelal wordt gezien als 'het gajes van de markt', komen we maar weinig tegen in de schuldhulpverlening", stelt bijvoorbeeld de Nederlandse Vereniging voor Volkskrediet.
De afgelopen jaren zijn veel regels op het gebied van kredietverlening aangescherpt. Geldverstrekkers moeten vooraf controleren of de lener na rente en aflossing nog voldoende overhoudt voor zijn levensonderhoud. Daar is weinig overbodigs aan. En ook de reclamevrijheid is flink beperkt. Een verbod gaat wel erg ver. Nog even en de kredietverstrekkers staan op gelijke hoogte met de sigarettenindustrie: lenen is dodelijk!
Zelfs de Consumentenbond noemt het reclameverbod overbodig en onwenselijk. Welk doel dient zo'n wetsvoorstel dan, vraag je je hardop af. Toch niet omdat 70% van de Nederlanders in een enquête zegt zo'n verbod te steunen? Werkt het echt zo opportunistisch? Kan er geen richtlijn worden opgesteld tegen onzinnige Kamervragen en dito wetsvoorstellen?
Henri Drost

Reageer op dit artikel