Hoe vitaler medewerkers, managers en directeuren van een bedrijf zijn, hoe meer de successen voor het grijpen liggen. Andersom geldt dan ook: een hoog arbeidsongeschiktheids- of verzuimpercentage belemmert de continuïteit en groei van een onderneming. Toch staat vitaliteit bij veel bedrijven niet hoog op de agenda.
Europese bedrijven breiden hun activiteiten in toenemende mate uit naar opkomende markten. Dat biedt mogelijkheden voor groei, maar brengt ook politieke risico's met zich mee. De vraag naar verzekeringen tegen schade door politieke onrust neemt snel toe.
Vakmanschap tonen is een factor waarmee adviseurs zich duidelijk kunnen onderscheiden van anderen. Maar waar zit dat 'vakmanschap' hem eigenlijk in? Is het puur de hoeveelheid kennis waarmee een adviseur zijn klant bedient? Of manifesteert vakmanschap zich in meerdere gedaanten?
Ten aanzien van een rechtsvordering tegen een verzekeraar tot het doen van een uitkering geldt krachtens artikel 7:942 BW een bijzondere (en dwingend rechtelijke) verjaringstermijn van 3 jaar ingaande na aanvang van de dag, volgende op die waarop de tot uitkering gerechtigde met de opeisbaarheid daarvan bekend is geworden.
De algemene verjaringstermijn van vorderingen tot schadevergoeding bedraagt 5 jaar (artikel 3:310 BW). De Wet Aansprakelijkheidsverzekering Motorrijtuigen (WAM) kent een eigen, afwijkende verjaringstermijn van 3 jaar waar het gaat om het eigen, rechtstreekse recht van een verkeersslachtoffer jegens de WAM-verzekeraar van de veroorzaker.
Valt een onbedoeld veroorzaakte schade aan een auto als gevolg van mis schoppen van een persoon onder de 'nieuwe' opzetclausule van een AVP-verzekering? Dat is de vraag die in de <a href="http://www.kifid.nl/fileupload/jurisprudentie/GeschillenCommissie/2014/Uitspraak_2014-278_Bindend.pdf">uitspraak van 18 juli 2014 (2014-278)</a> van de Geschillencommissie Financiële Dienstverlening (hierna: 'de Geschillencommissie') aan de orde kwam.
De materiële werkgever weigert een deel van de rekening van de formele werkgever te voldoen, omdat een (gedetacheerde) werknemer schade zou hebben veroorzaakt aan het gebouw van de materiële werkgever. De formele werkgever start een procedure. In reconventie vordert de materiële werkgever vergoeding van de schade die de (gedetacheerde) werknemer bij de materiële werkgever had veroorzaakt. Hierbij werd een beroep gedaan op de artikelen 6:170 BW en 6:76 BW door de materiële werkgever.
Op 9 juli 2014 is in het Staatsblad (nummer 281) het <a href="https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2014-281.html">Besluit van 9 juli 2014, houdende vaststelling van het tijdstip van inwerkingtreding van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015</a> (hierna: 'Wmo'), gepubliceerd.
Binnen de Europese Unie - met uitzondering van Denemarken - wordt sinds 2002 bij grensoverschrijdende burgerlijke- en handelszaken de EEX-verordening (Verordening (EG) Nr. 44/2001 ook wel Brussel I genoemd) toegepast. In deze verordening zijn bepalingen opgenomen ten aanzien van de bevoegdheid van de rechter en erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen.
Op 14 juni jl. <a href="http://dirkzwagerasv.nl/2014/07/14/de-letselschadeuitkering-bij-echtscheiding-boedelverdeling/">becommentarieerde</a> ik het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 8 april jl. (<a href="http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2014:1514">ECLI:NL:GHAMS: 2014:1514/200.135.571/01</a>) in welk arrest aan de orde was of (een deel van) de letselschade-uitkering na de echtscheiding en bij de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap daar buiten kon blijven. Dit dan in verband met mogelijke verknochtheid. Het hof oordeelde in navolging van de Hoge Raad van wel, waarbij met name gedacht werd aan het smartengeld.
