Op 24 november 2011 wordt een 54-jarige man op een zebrapad aangereden door een auto. Hij loopt daarbij zeer ernstig letsel op en overlijdt ongeveer drieënhalve maand later. In de maanden dat hij nog leeft is zijn kwaliteit van leven gereduceerd tot die van de armste soort. Dat de duur van het lijden maar kort is, speelt maar in beperkte mate een rol bij het bepalen van de hoogte van het smartengeld.
In mijn <a href="http://amweb.nl/?p=80641">bijdrage</a> van 19 augustus 2014 heb ik aandacht besteed aan de vraag of een onbedoelde schade aan een auto als gevolg van het misschoppen van een persoon onder de 'nieuwe' opzetclausule van de AVP-verzekering viel. De Geschillencommissie Financiële Dienstverlening beantwoordde voornoemde vraag bevestigend. In lijn met voornoemde uitspraak heeft nu ook de rechtbank Limburg (sector civiel, locatie Roermond) zich uitgelaten over de 'nieuwe' opzetclausule en onbedoelde schade. Het gaat dan om het vonnis van 4 februari jl. (C/04/123941 / HA ZA 13-198).
Wat is predispositie en pre-existentie?
In mijn bijdrage van 30 januari 2015 ben ik ingegaan op een Vraag & Antwoord (14-008) van de Belastingdienst, waaruit de conclusie kan worden getrokken dat veel pensioenregelingen moeten worden aangepast. In veel pensioenreglementen wordt voor de pensioenleeftijd namelijk uitgegaan van de eerste dag van de maand waarin een deelnemer 67 jaar wordt. De maximum opbouwpercentages die de fiscale wetgeving voorschrijft, gaan echter uit van een pensioenrichtleeftijd op de dag dat iemand 67 jaar wordt. Een lagere leeftijd is weliswaar mogelijk, maar dan moet actuarieel herrekend worden. Over dit Vraag & Antwoord van de Belastingdienst is veel onrust ontstaan onder pensioenuitvoerders en pensioenadviseurs. Inmiddels heeft staatssecretaris Wiebes vragen beantwoord van Kamerlid Lodders (VVD).
In de moderne commerciële wereld is sprake van een fundamentele paradox. Hoewel globalisering en multinationals de dominerende aanjagers zijn van de wereldeconomie, zijn er maar weinig wereldwijd geldende commerciële normen, regels. Laat staan dat er een gemeenschappelijk juridisch kader is waarbinnen deze bedrijven kunnen opereren of waarmee toezicht mogelijk wordt. Nu steeds meer multinationals de waarde van wereldwijde verzekeringsprogramma's erkennen en ze willen implementeren, rijzen er vaak vragen over de waarde van het uitgeven van lokale polissen. Er wordt in diverse programma's zelfs beweerd dat deze niet langer nodig zijn.
In eerdere bijdragen heb ik stilgestaan bij de rol van de OR op het moment dat een werkgever een verzekerde pensioenregeling wil wijzigen. Het instemmingsrecht van de OR staat daarin centraal. Uit de jurisprudentie blijkt dat instemming van de OR een belangrijke vingerwijziging is dat de werkgever een voldoende zwaarwichtig belang heeft om de pensioenregeling eenzijdig (dus zonder individuele instemming van de werknemers) te kunnen wijzigen. Geldt dat echter ook vice versa? Met andere woorden: indien de OR niet instemt, is dit dan een belangrijke vingerwijzing dat de werkgever een onvoldoende zwaarwichtig belang heeft? Over deze vraag heeft de kantonrechter Midden-Nederland zich op 4 februari 2015 uitgelaten. De <a href="http://www.dzw.gr/d2a80">uitkomst</a> is mijns inziens verrassend.
Onlangs heb ik via dit kennisportal aandacht gevraagd voor het nieuwe fiscale kader voor IB-ondernemers. De belangrijkste wijziging per 1 januari 2015 komt erop neer dat voor de IB-ondernemers het Witteveenkader 2015 gaat gelden, zoals dat nu ook voor de werknemerspensioenen geldt. In mijn bijdrage heb ik een aantal knelpunten geformuleerd. Deze knelpunten zagen onder meer op de invulling van de pensioengrondslag, de diensttijd en de toepassing van het 100% maximum. Op 28 januari 2015 hebben de Kamerleden Groot en Vermeij (beide PvdA), aan staatssecretaris Wiebes een aantal vragen over deze wetswijziging gesteld. Bij <a href="http://www.dzw.gr/7fc9b">brief</a> van 17 februari 2015 zijn deze vragen beantwoord.
Het aanstellen van een privacymedewerker is straks mogelijk verplichte kost voor bedrijven en instellingen. Daarvoor is Europese wetgeving in de maak, zo meldt het vakportal voor ondernemingsraden OR Rendement.
In de bouwwereld geldt dat een hoofdaannemer moet instaan voor de kwaliteit van het door zijn onderaannemer(s) geleverde werk. Partijen kunnen contractueel van die hoofdregel afwijken, maar doen zij dat niet en maakt een onderaannemer een fout, dan is de hoofdaannemer daar dus in beginsel voor aansprakelijk. "In beginsel", want een onlangs gepubliceerd vonnis van de rechtbank Gelderland laat zien dat er - zij het zeer beperkt - ruimte is om van die hoofdregel af te wijken.
Een voetgangster kwam in de gemeente Maastricht ten val toen zij een wandeling aan het maken was. Voor de gevolgen van haar val acht zij de gemeente Maastricht (op grond van <a href="http://www.dzw.gr/85dbe">artikel 6:174 BW</a> dan wel <a href="http://www.dzw.gr/f3cd4">artikel 6:162 BW</a>) aansprakelijk. Zij start daarom een deelgeschilprocedure tegen de gemeente Maastricht. In een <a href="http://www.dzw.gr/f5ff1">vonnis</a> van 10 februari 2015 oordeelt de rechtbank Limburg dat de gemeente Maastricht niet aansprakelijk is voor de gevolgen van de val van de voetgangster.
