Jan Driessen

Bestuurders van verzekeraars staan voor een bijna onmogelijke keuze. Wie willen ze straks nog verzekeren? Stel je een samenleving voor waarin je geen betaalbare verzekering meer krijgt omdat je te onverantwoordelijk leeft, een verhoogd gezondheidsrisico hebt of toevallig in het verkeerde gebied woont. Waar een hypotheek wordt geweigerd omdat je nu al kunt voorspellen dat die woning over tien jaar waarschijnlijk veel minder waard is.

Het nieuwe hoofdkantoor van Aegon komt dus toch in New York. De naam Aegon verdwijnt en wordt Transamerica. Op 8 oktober stemmen de aandeelhouders over de verhuizing naar de Verenigde Staten. In diezelfde vergadering stemmen zij over een nieuwe, veel ruimere Amerikaanse beloningsregeling voor het topmanagement. Dat is geen toeval.

Onlangs deelde Jan Driessen hier (bij AM) een stevige stelling: juist nu risico's groter worden, steken verzekeraars hun kop in het zand. Waar zijn de grote publiekscampagnes, vroeg hij zich af. Waar is de maatschappelijke stem van onze sector?

Twintig jaar geleden kon je de TV niet aanzetten of je kwam een verzekeraar tegen. Centraal Beheer. Interpolis. OHRA. Delta Lloyd. Nationale-Nederlanden. Aegon. Verzekeraars behoorden tot de grootste adverteerders van Nederland. Ze vochten niet alleen om de gunst van de klant, maar wonnen prijzen met bewustwordingscampagnes die iedereen kende.

Waarom zwijgen verzekeraars over de asociale hufters die onze premies onnodig opjagen? Dat kan in deze AI-tijd eigenlijk niet meer. Verzekeraars, stop met verhullen.

Zo'n twintig jaar geleden nam Aegon een opmerkelijk besluit. Het verzekeringsconcern verplaatste de opslag van pensioengegevens van servers in de VS naar bunkers diep onder de Schotse heuvels. Niet omdat dat daar goedkoper was, maar omdat de directie zich één belangrijke vraag stelde: waar zijn de gegevens van miljoenen klanten op lange termijn het veiligst? Dat was vooruitdenken.

Sinds de financiële crisis van 2008 hangt er in Den Haag een bijna permanent wantrouwen jegens de financiële sector. Banken en verzekeraars waren de schuldigen. Graaiers. Bonusjagers. Risiconemers.

Wie vandaag als klant een vraag stelt aan zijn verzekeraar, krijgt geen antwoord. Hij krijgt een systeem. Klikken. Scrollen. Keuzes maken die nergens op lijken. Een callcenter zonder oplossingen, een website die niet helpt, maar tegenwerkt. En dat is precies de kern van het probleem.

Iedereen begrijpt dat verzekeren geld kost. Als klant betaal je premie om zekerheid te kopen. Dat is logisch. En daar is een solide, betrouwbare verzekeraar voor nodig. Maar je vraagt je wel af wat er vervolgens met al dat verdiende geld bij een zogenaamd coöperatieve verzekeraar gebeurt.

Wat doet dat met het vertrouwen in De Nederlandsche Bank? Die vraag beantwoordt Jan Driessen, oud-directeur Communicatie Aegon en adviseur van de oud-aandeelhouders van Conservatrix, deze week in zijn column.