blog

ING heeft 2.200 tussenpersonen volledig in de tang

Branche

Wat is er toch aan de hand met de samenwerkingsovereenkomst (SWO)? Deze nagenoeg eenzijdige overeenkomst deugt van geen kant en is vaak nogal dwingend en omzetgestuurd, vooral aan de kant van de tussenpersoon. Anno 2013 is het provisieverbod al bijna een jaar een feit, staat klantbelang centraal en loont echt samenwerken. Stel dan ook zo’n samenwerkingsovereenkomst op.

ING heeft 2.200 tussenpersonen volledig in de tang

Enige tijd geleden startte ik met Florius, 150 FTE’s, over het (on)handig omzeilen van een samenwerking (zie mijn blog). Florius reageerde vrij alert. Daarna kwam Obvion, 350 FTE’s, aan de beurt. Dat duurde al iets langer, maar ook daar kwam een redelijk nette oplossing naar voren die breed de vakpers haalde. Mijn vak is tussenpersoon. Ja, u leest het goed: behalve beëdigd financieel adviseur voel ik mij nog steeds tussenpersoon. Ik sta tussen partijen voor mijn klant te bemiddelen na de advisering. Met groot vertrouwen in enkele partijen en gezond wantrouwen naar meeste partijen. Dus lees ik vanwege dat wantrouwen de samenwerkingsovereenkomst extra zorgvuldig door. En na de Florius – en Obvionervaring denk ik dat de meeste grote partijen de SWO nu toch ook wel aangepast zullen hebben. Het moest immers vanaf 1 januari 2013 in orde zijn, toen was het provisieverbod een feit. Of zitten ze allemaal te wachten tot ik op de deur klop? Daar lijkt het op.

Gedrocht
ING wil graag rechtstreeks zaken doen met Van Koesveld. Ik sprak een enthousiaste accountmanager en binnen korte tijd kon de aanstelling een feit zijn, tenminste als ik de SWO even getekend terug zou sturen. Daar begon het gedonder al: contractbeheer zonder naam en telefoonnummer eronder. Dan krijg ik al zo’n ivorentorengevoel. Ik heb het contract globaal doorgelezen en direct een mail gestuurd dat ik toch wel wat opmerkingen had. Geen reactie van die anonieme afdeling. Toen heb ik het contract nog maar eens gescand. Ik viel van de ene verbazing in de andere: wat een gedrocht. Een extreme geheimhoudingsverklaring uit het jaar 1900 schat ik. Als je je bedrijf wilt verkopen, dien je ook dit voor te leggen aan ING. Dat kun je niet menen. Artikel 5.2 is ook wel lekker: ING zal het intermediair zo volledig mogelijk inlichten over haar producten en in artikel 5.3 staat dat het intermediair zich deugdelijk en volledig zal doen informeren. Zo zijn woekerpolissen ontstaan! Net niet alles zeggen als maatschappij, terwijl ik als tussenpersoon volledig moet informeren. Lees hier het hele ING wurgcontract.

Adfiz
Wat mij dan heeft verbaasd, is dat volgens de mail van de directeur Hypotheken van ING Nederland maar liefst 2.200 (wurg)contracten zijn gesloten met tussenpersonen in Nederland. Hebben die dan zoveel vertrouwen in ING dat ze het niet gelezen hebben? Of zitten ze zo klem dat ze wel moeten doorgaan? Of willen ze het niet lezen? Ook niet best, zou ik dan denken. Zijn er ook aangesloten kantoren van Adfiz bij? Die komt toch op voor de tussenpersonenbelangen? Adfiz zou nooit mogen toestaan dat zoiets achterlijks getekend wordt. Met dit soort contracten doe je geen recht aan klantgericht werken. Als de consument hier echt lucht van krijgt, zal deze de ING en haar adviseurs zwaar mijden. Social media kan dit proces zomaar versnellen. De gevolgen zijn niet te overzien.

Ego opzij
Wat is een denkbare oplossing? Zet je ego opzij. Bied allereerst aan de aangesloten kantoren als de grote (arrogante) ING je dikke excuses aan en zeg dat deze SWO niet zo bedoeld is. En maak na deze excuses snel een werkbare samenwerkingsovereenkomst waarbij echt samenwerken voor de klant centraal staat. Het kan echt, kijk naar Obvion: die ging zwaar door het stof, maar wel met het resultaat dat er nu een werkbare SWO ligt. Ik ben benieuwd naar de reactie van de grote ING vanuit haar ivoren toren. Ik zou zeggen: pas het snel aan voordat de schade niet meer te overzien is.

Reageer op dit artikel