Jan Driessen

De gevestigde orde kan niet innoveren. Of verzekeraars moeten per direct meer puinruimers en vrijdenkers gaan aannemen. De verzekeringswereld wordt - en heel begrijpelijk - bevolkt door hardwerkende uitvoerders, heel precieze procesmanagers en vooral veel risicoloze zekerheidszoekers. Die bedenken wel eens een nieuw verrekenmodel, een wat aangepaste applicatie of een nieuwe site. Maar échte innovatie, waarlijke vernieuwing ontstaat altijd buiten de al gebaande paden. Door vrije denkers!

Het was natuurlijk opmerkelijk en hoopgevend nieuws vorige maand: Aegon dwingt Shell tot een intrinsiek duurzamere koers. Aegon wil dat Shell veel meer vaart maakt met het naleven van het Parijse klimaatakkoord. Dat is ook volkomen logisch en terecht! Verzekeraars hebben ook baat bij minder opwarming en een schonere aarde. Tot nu toe steunden alle grotere aandeelhouders Shell echter nog bij een veel gematigder beleid. Wat dat betreft mag de stap van Aegon ronduit revolutionair en stoer genoemd worden. Maar waarom is die actiebereidheid opeens zo hoog, vanwaar die urgent gedreven groene zendingsdrang?

Ik heb helemaal niets met auto's maar ben stapelverliefd op mijn Tesla. En op de communicatie met Tesla. Dat bedrijf kent, helpt en waardeert mij. Informeert me tijdig over aanpassingen, stelt me continu vragen over mijn ervaringen en over hun dienstverlening, en biedt me tal van nieuwe producten die mij helemaal niets extra's kosten.

"Ik voel nog genoeg woede over de onnoemelijk hoge bonussen." Zo zingt een verontwaardigde rapper Sticks in de eigen commercial van ASR. "Laten ze dat geld besparen en gebruiken waar het écht nodig is." Het klonk zo mooi, zo voorbeeld stellend en onderscheidend. Het vervelende is dat je daar dan ook concreet naar moet handelen.

Het onafhankelijke intermediaire kanaal werd decennialang door verzekeraars als heilig en onschendbaar beschouwd. Een constructieve relatie met de brancheorganisaties NVA en NBVA was een absolute voorwaarde voor je bestaansrecht als verzekeraar. Tussenpersonen werden gewaardeerd en gefêteerd. Logisch, want hun hele productie was van hen afhankelijk. En jaarlijks moesten de productietoezeggingen (en de daarmee verband houdende provisiepercentages) toch maar weer opnieuw worden afgesproken, gehaald en betaald.

Jos Baeten is een aardige man. Hij deugt voor een verzekeringsbaas.

Wie had in 1990 kunnen bedenken dat internet, search, mobiel en social media ons leven en werken zo indringend zouden gaan domineren? Veel traditionele verzekeraars en ambachtelijke tussenpersonen ontkenden of bagatelliseerden lange tijd de mogelijke impact. En realiseerden zich pas erg laat dat ze hun hele advies- en verkoopproces indringend moesten aanpassen.

Ze waren decennialang beeldbepalend. De roemruchte verzekeraars. Met spraakmakende reclamecampagnes en indrukwekkende sponsorschappen. Ze domineerden de reclameblokken en kleurden de sportuitzendingen. Hun vertrouwenwekkende logo's waren dagelijks urenlang zichtbaar in onze huiskamers. Maar op een paar prijsvechtende platte auto- en zorgverzekeraars na als Allsecur en FBTO zien we ze nu nog maar weinig. Waar zijn ze gebleven?

Delta Lloyd is eerst onthoofd en verdwijnt nu geheel als betrouwbaar merk, Aegon NL moest ruim een miljard euro bijgestort krijgen en verkoopt gedwongen gezonde onderdelen, en het keurige familiebedrijf Conservatrix is voor 1 euro onteigend en werd verkwanseld aan de VS. Zie hier de voorlopige puinhopen van DNB.

Geen uitgesproken mening hebben is lange tijd de beste mening van verzekeraars geweest. Je mond houden over belangrijke zaken was het veiligst voor de business en je beleggingen. Elke extern geuite opvatting bracht wel ergens een belegging of klantrelatie in gevaar. Maar zwijgen kan niet langer en geen mening hebben kost tegenwoordig ook reputatie en klanten. Dus moeten verzekeraars met de billen bloot, ook als ze dat liever niet willen of weten dat dat flink gelazer met een enkele klant zal opleveren.