nieuws

Wetsverwarring Het conceptvoorstel Wet Financiële Dienstverlening

Archief

(WFD) zorgt voor veel verwarring

Zo veel zelfs dat de brancheorganisaties hebben afgesproken pas na uitvoerige studie met een gezamenlijk standpunt naar buiten te komen. Bestudering is inderdaad nodig want de conceptwettekst blinkt bepaald niet uit in helderheid. Zo maakt het voorstel niet expliciet duidelijk voor wie de spelregels gaan gelden. Louter uit het combineren van gegevens volgt de conclusie dat alleen consumenten door de nieuwe wet worden beschermd. Los van deze onduidelijkheid, is het uitsluiten van met name mkb-bedrijven een grote misser. Alsof zij geen bescherming nodig hebben. Evenals consumenten hebben deze kleine ondernemers toch nauwelijks verstand van verzekeringen. Onnodige verwarring is verder ontstaan over de soorten verzekeringen die onder de nieuwe wet vallen. Opnieuw laat de wetgever veel over aan het interpretatievermogen van de lezers. De uitsluitingen die worden gegeven laten zich lezen als individuele bepalingen en niet als totaalpakket, waarmee – ten onrechte – de indruk wordt gewekt dat schadeverzekeringen buiten de reikwijdte van de nieuwe wet vallen. Wat natuurlijk volstrekte onzin is. Gezien de definiëring van het begrip ‘financiële dienstverlener’ lijkt het erop dat de wetgever – onbedoeld? – vergaande zorgplicht wil invoeren voor verzekeraars ten aanzien van tussenpersonen. Beide partijen zijn daar fel op tegen. Verzekeraars vrezen uitbreiding van hun aansprakelijkheid; tussenpersonen zijn bang voor (verdere) inmenging in hun bedrijfsvoering. Buiten kijf staat dat het intermediair zelfstandig en onafhankelijk moet kunnen werken. Het doet alleen wrang aan, dat veel tussenpersonen – niet in de laatste plaats van de NVA – die positie juist hebben opgegeven door zich financieel, economisch, juridisch of ICT-matig aan verzekeraars te binden. Verzekeraars op hun beurt kunnen er niet omheen dat zij verantwoordelijk zijn voor de aanstelling van tussenpersonen en – in het verlengde daarvan – voor de bemiddeling voor hun eindconsument. Het kan toch niet zo zijn, dat verzekeraars bij de aanstelling wel de vakbekwaamheid en betrouwbaarheid van de tussenpersoon toetsen en niet bijvoorbeeld zijn (zeer) agressieve of misleidende verkooppraktijken. Het versterken van het broze branche-imago vraagt van verzekeraars inspanning op dit punt: de markt dient gezuiverd te worden van bemiddelaars die zich primair laten leiden door de (hoogte van de) provisie. En vooral verzekeraars kunnen daar grote invloed op uitoefenen. Het is goed dat het ministerie van Financiën een openbare consultatie is gestart, want dit conceptwetsvoorstel zal veel reacties oproepen. Dat pleit ervoor om ook de discussie in de werkgroepen van het Platform Financiële Dienstverlening in het openbaar te voeren. Aan de hand van alle uitkomsten kan de wetgever dan een definitief wetsvoorstel formuleren dat aan alle gerezen verwarring een einde maakt. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel