nieuws

Een beetje profiteren van andermans ellende

Archief

Aan de bar

Een rondgang door het Almeerse danszaaltje leert dat er hobbyisten onder de veilingbezoekers zijn. "Het is puur amusement", vertelt een ervaren rot. Hij heeft een vriend meegenomen, die vandaag 'zijn debuut' maakt. Ze hebben een plaatsje aan de bar veroverd. Een Belgisch biertje en een sigaret maken de spanning draaglijk. "Ik ben ook bij de faillissementsverkoop van KPN Qwest geweest", vertelt een ander. Hij lijkt veilingen te 'verzamelen': hij heeft KPN Qwest al en vandaag volgt Aristo Raad. In z'n agenda is vast ruimte opengelaten voor UPC en je ziet hem dromen van een grote klapper: Ahold of zo, of Philips of KLM.
 
Even verderop kijken twee zoons en hun vader aan een tafeltje geconcentreerd naar een boekje waarin de artikelen staan opgesomd die straks de revue zullen passeren. Aan hun kledij te zien, wacht straks een kudde melkvee op het trio. Drie glazen frisdrank, een pakje shag en een ruime Caballero-asbak staan tot hun beschikking. De gewilde artikelen zijn omcirkeld. "We doen dit wel vaker. Even kijken of er wat leuks bij zit." Tot welke bedragen ze willen bieden, laten ze in het ongewisse. Tja, een pokerspeler moet zijn kaarten niet verraden.
 
Andermans ellende
De vele spijkerbroeken en truien worden spaarzaam afgewisseld door een pantalon, colbert en stropdas. Niet verrassend is het dat zich onder hen ook enkele verzekeringsmensen bevinden, zoals een duo van het Amersfoortse intermediairbedrijf Qua Raad. Ook zij blijken ervaren bezoekers. "Wij zijn al eens bij Noorderkroon geweest en bij Pensioen Partners. Ja, ook bij KPN Qwest, maar daar was het veel drukker en er werden veel te hoge bedragen geboden."
 
"Het is natuurlijk een beetje profiteren van andermans ellende", geven ze toe. Ze beseffen dat hun eigen bedrijfsboedel ook onder de hamer van de faillissementsveiler terecht had kunnen komen. Qua Raad heeft namelijk enkele financieel zware jaren achter de rug, waarin het voortbestaan van de onderneming enige tijd ongewis was. "We moeten dus op de centjes letten."
 
Stefan Lagerweij van ANN Financiële Adviezen uit Nunspeet kijkt op dezelfde manier naar de verkoop van Aristo Raad. "We hebben zelf ternauwernood een faillissement weten af te wenden", bekent Lagerweij, die voor het eerst een dergelijke veiling bezoekt. Gesteund door hofleverancier Aegon bouwde ANN in de hoogtijdagen – eind jaren negentig – een personeelsbestand van tweehonderd medewerkers op, exclusief de telemarketeers. Nu zijn er nog tien over, al werken op de drie callcenters van ANN in Nunspeet, Woerden en Almere nog vierhonderd mensen. Voor hen hoopt Lagerweij vanmiddag 'voor weinig' kantoormeubilair te kopen.
 
De veiling
Voordat het eerste artikel op de zes in de danszaal opgehangen televisietoestellen verschijnt, legt Lubbers de belangrijkste veilingregels nog eens uit. "Zonder betaling van de factuur worden er geen goederen meegenomen", is er één van, net als "binnen 24 uur ophalen". Vervoer en montage van grote kantoormeubelen is geen probleem: montagebedrijf The Office is in de zaal aanwezig om direct de orders op te nemen.
 
De potentiële kopers moeten verder bij de biedprijzen rekening houden met 16% veilingkosten. Tot € 3.000 kan er contant worden afgerekend. Pinnen kan ook, bij Lubbers' assistenten. De mannen van Qua Raad hebben niet op die nouveauté gerekend: een envelop met een dik pak eurobiljetten is daarvan het bewijs.
Lubbers opent het bal met een bureaustoel. "Ik begin bij € 15. Wie biedt meer dan € 15?" De kooplust blijkt tam. "Kom op mensen, sneller bieden", spoort Lubbers aan. "Nou, € 10 dan. Wil iemand een bureaustoel voor € 10 euro?" De eerste hand gaat omhoog, waarop snel een tweede volgt en de prijs dus toch op € 15 uitkomt. Compac-computers (€ 80) en kantoorprinters (€ 225) volgen, waarna ineens een tafelventilator verschijnt. De opbrengst hiervan is een schamele € 4. Lubbers verblikt of verbloost niet. "Alle beetjes helpen", zal hij denken. Dat de inflatie hard kan gaan, blijkt een uur later als een tweede tafelventilator voor e 10 wordt afgehamerd.
 
Aristo-televisie
Lubbers raakt in z'n element bij een koffiezetapparaat. Diverse handopstekingen trekken de biedprijs naar € 400. "Niemand meer dan € 400? Weet u wel wat zo'n ding nieuw kost?", vraagt Lubbers. "En u dan? U bent toch niet helemaal uit Limburg gekomen om straks met lege handen naar huis te gaan?" Hij prijst het apparaat als een ervaren witgoedverkoper aan, terwijl zijn hamer zenuwachtig boven de tafel zweeft. "Sla nou maar", roept de man met het bod van € 400, bang dat z'n goedkoop alsnog in duurkoop eindigt. "Verkocht!", klinkt er verlossend, gelijktijdig met de hamerklap.
 
Dan verschijnt er een kleurentelevisie in beeld. Tot hilariteit van de zaal blijkt het merk uitgerekend Aristo. "Oei, oei, oei, dames en heren, mét afstandbediening!" De aanprijzing ten spijt krijgt Lubbers er niet meer voor dan € 60. Dat bedrag is ook het eindbod van een printer, waarvan er tien in de aanbieding zijn. "Hoeveel wilt u er?", vraagt Lubbers. "Eén", is het antwoord. "Eentje? Maar die dingen zijn zo stuk, hoor", gooit de veilingmeester het over een andere boeg; weer zonder resultaat. Onverwacht blijken drie dozen printpapier wel bijzonder in de smaak te vallen. De prijs wordt tot € 50 opgedreven.
 
Na drie kwartier vraagt Lubbers de zaal om niet meer te roken. "Het is een nogal laag zaaltje en straks zie ik achterin de handen niet meer." Tussen alle biedingen door rinkelen voortdurend mobiele telefoons of bellen mensen zelf met het thuisfront. Het deert Lubbers niet. Het volgende artikel dient zich aan: een callcenterbureau voor drie werkplekken. Namens ANN schiet Lagerweij overeind. Hij biedt € 300 maar bijt daarmee in het stof. De teleurstelling wordt nog groter als vervolgens acht "design-waterkannen" op het programma blijken te staan. Daar was Lagerweij niet voor gekomen. Hij voelt geen behoefte om over de geboden € 5 heen te gaan.
 
Opbrengst
Na anderhalf uur komt nog een viertal strak geklede heren de zaal binnen. Genoeg om nog de nodige bureaustoelen op de kop te tikken. Ze betalen voor vijf stoelen € 160 en voelen zich opperbest in de wetenschap dat mensen twee minuten eerder voor dezelfde stoelen € 70 per stuk betaalden. Na bijna twee en een half uur hamert Lubbers het 428e en laatste artikel weg. De totale opbrengst is dan € 45.000.
Lagerweij (ANN) is niet geslaagd in zijn opzet om meubilair voor de callcenters te kopen. Toch is hij tevreden en heeft het virus van de faillissementsverkoop hem gegrepen. "Dit is voor herhaling vatbaar. Schitterend man, ik kan er iedere dag wel één doen."
 
Slotuitkering
De curator van Aristo Raad Nederland, mr. Werner, zegt niet of hij tevreden is met de opbrengst van de faillissementsverkoop. Duidelijk is wel dat de schuldeisers van Aristo Raad "nauwelijks uitzicht" hebben op een slotuitkering. Alle opbrengsten worden opgeëist door de preferente crediteuren: de belastingdienst en de bedrijfsvereniging. De grootste schuldeiser is verzekeraar Falcon, die als 25%-aandeelhouder een lening van € 500.000 had uitstaan bij Aristo Raad.

Reageer op dit artikel