blog

Voor het loon van God

Archief

De tussenpersoon 2.0 heeft voor bestaande klanten  wel iets weg van een pro-Deoadviseur. Hypotheek-(update)gesprekken, pensioenherzieningen en vooral adviezen waarbij lopende beleggingspolissen zijn betrokken, alles wordt heden ten dage nagenoeg kosteloos uitgevoerd. De ins en outs van de compensatieregeling, het tegenvallende beleggingsresultaat én het aura van zelfverrijking dat nog steeds om de financiële wereld heen hangt, nodigen niet bepaald uit tot het schrijven van uren. De klant zit aan de pijngrens en we zullen hem met z’n allen tegemoet moeten komen. 

Natuurlijk, er zijn verzekeraars die de adviseur een vergoeding geven voor elk gesprek waarbij een van hun (beleggings)polissen betrokken is – en dat is heel nobel – maar die vergoeding staat meestal niet in verhouding tot het werk. “Alsof ik weer in de horeca werk”, zoals een collega-‘prodeoot’ onlangs mopperde. “Een schamel loon en af en toe een fooi.”

Persoonlijk zie ik vooral de goede kanten van deze gratis adviesgesprekken. Het is bij uitstek het moment om de relatie met de klant op te poetsen en het geeft een goed gevoel om niet alleen de hypotheek, maar ook de klant van het gesprek te zien opknappen. Tot mijn vreugde zie ik om me heen de waardering voor de adviseur stijgen. “Eindelijk eens iets wat me geen geld kost”, zoals een klant het zo treffend verwoordde. Betaling bestaat momenteel uit een behouden klant, de bonus is een toekomst voor het bedrijf. Dat de boterham vervolgens belegd moet worden met tevredenheid, neem ik voor lief. Met beleggen ben ik sowieso voorlopig wel even klaar.

Of de investering, de pro-Deotijd die ik momenteel in mijn relaties steek, zich later zal terugbetalen moet nog blijken. Uiteindelijk moet de standaard ‘betalen voor advies’ toch gemeengoed worden, óók voor bestaande klanten. Tot die tijd werk ik aan het vertrouwen en geniet ik van de positieve reacties die ik van relaties krijg. Zoals van klant V., die zo blij was met zijn kosteloos advies dat hij me wel drie keer bedankte voor mijn tijd en me als bonus nog snel een antistormparaplu van de Rabobank (waar hij al jaren in de beveiliging werkt) in mijn handen drukte. “Die neemt niemand me meer af”, dacht ik tevreden toen ik met een goed gevoel én een paraplu naar buiten liep. Het regende flink, maar dat kon me nu eens een keer niet schelen.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel