blog

Oogkleppen II

Archief

Enige tijd geleden stelde ik in mijn column met als kop ‘Oogkleppen’ de (summiere) vergoeding voor ooglaserbehandelingen aan de kaak. Een ooglaserbehandeling wordt veelal niet door de zorgverzekeraar vergoed, terwijl klanten niet langer periodiek een bedrag voor lenzen en brillen (kunnen) declareren. Niet logisch en niet van deze tijd, aldus mijn conclusie.

De reacties op de column liepen nogal uiteen. Ik kreeg flink wat bijval – veelal van branchegenoten die zelf overwogen hun ogen te laten laseren – en één iemand grapte dat ooglaseren zelfs volledig vergoed zou moeten worden daar het de ultieme methode was om de ‘verzekerde zaak’ terug te brengen in de toestand van vóór de schade.

Anderen wezen me, terecht, op het nieuwe opzegrecht dat we sinds januari 2010 kennen. Dat laatste had ik inderdaad over het hoofd gezien. Geen enkele verzekeraar zou zomaar een dure ingreep vergoeden wanneer hij het risico liep dat de verzekerde de polis een paar maanden daarna zou beëindigen.
Inmiddels zijn we een paar maanden verder en met mijn ogen gaat het uitstekend. Mijn scherpe blik is terug, maar de kwestie van de niet-vergoede behandeling knaagt nog steeds. Inderdaad, de verzekeraar loopt het risico dat de klant de polis beëindigt, maar daar is wel iets voor te verzinnen. Een aflopende terugbetalingsplicht voor de klant bijvoorbeeld. Of een jaarlijkse termijnvergoeding ter grootte van de brillenkostenpost. Het is te makkelijk om een verzekerde die een behandeling laat uitvoeren waardoor de kosten voor de verzekeraar afnemen, gewoon weg te sturen. Keuzes hebben, hoort nou eenmaal bij deze tijd.

Om de kwestie aan te kaarten bij mijn eigen zorgverzekeraar stuurde ik behalve de nota – niet geschoten is immers altijd mis – ook een kopie van de column Oogkleppen uit AM op. Wie weet op welk bord de kwestie terecht zou komen. Twee weken geleden ontving ik een standaardafwijsbrief. De nota zat eraan vastgeniet. Conform artikel zoveel, lid zus-en-zo van de algemene voorwaarden had ik geen recht op vergoeding. Op de column werd niet gereageerd.
“En?” vroeg mijn collega, verzekerd bij dezelfde maatschappij én brildragend, “nog wat gehoord?” Ik knikte en gaf haar de afwijsbrief. “Niet eens een kwinkslag richting de column.” Terwijl ik het dossier sloot vroeg ik me af wat ik nou eigenlijk erger vond: dat mijn zorgverzekeraar niet bepaald 2.0 was, of dat ze er geen gevoel voor humor hadden.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel