blog

Kous op mijn kop

Archief

Klant C. vertrok naar Engeland en besloot om al haar schepen achter zich te verbranden. Helaas had ze daarbij één ding over het hoofd gezien. Op één van haar Hollandse “schepen”, een woonhuis met inpandige garage, rustte nog een hypotheek. En die hypotheek moest natuurlijk, ook al stond het huis in de verkoop en woonde zij inmiddels in het buitenland, wél betaald worden.

Klant C. had geen telefoon, mailde zelden terug en reageerde niet op onze brieven. Pas toen ze een brief van de bank ontving waaruit bleek dat men beslag wilde leggen, kocht ze een mobiele telefoon, mailde ons het nummer en verzocht ons om contact met haar op te nemen. Of we haar die avond om precies half zeven wilden bellen.

Nu stond ik die avond om half zeven in een pan spaghetti te roeren, maar een goede adviseur draait zijn hand niet om voor een beetje multitasken. Pas na vijf pogingen, het was inmiddels half negen, kreeg ik klant C. te pakken. We hadden een goed gesprek, tenminste, dat dacht ik.

De volgende ochtend vond ik tot mijn verbazing echter weer een e-mail in mijn inbox. Een boze! Of we haar zaken niet beter hadden kunnen regelen, hoe dit nu ‘ineens’ allemaal kon, dat de bank fouten had gemaakt, enzovoorts. Veelzeggend was ook het – persoonlijk aan mij gerichte – verzoek “of ik haar niet meer ’s avonds wilde lastigvallen”. Lastig vallen? De klant vond dat ik haar had lastiggevallen! Kreeg ik even de kous op mijn kop!

Het hele geval zorgde ervoor dat ik de rest van de dag met een rotgevoel zat. Zulke klanten zorgden er nog voor dat ik aan mezelf zou gaan twijfelen! Pas tegen het einde van de dag kon ik het geval een beetje van me af zetten en net op het moment dat ik mijn spullen wilde pakken om huiswaarts te keren, ging de telefoon.

“Je bent een engel”, was het eerste wat de beller, een klant die ik had geholpen met een betalingsregeling op zijn levensverzekering, zei. Hij belde om te vertellen dat hij inmiddels bij was met betalen en om me te bedanken voor mijn inzet. “Ik word er altijd zo blij van als mensen écht met je meedenken”, zei hij vrolijk. Aangenaam verrast legde ik de hoorn neer. “En ik word blij van zulke klanten,” dacht ik.

 

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel