blog

Pseudoniem?

Archief

Je zou het misschien niet zeggen, maar ook binnen de financiële sector wordt er wat af geroddeld. De reacties van branchegenoten die ik zo nu en dan op AM Web lees, bevatten regelmatig meer speculaties dan een willekeurig artikel in de Story. “Meneer X zegt dat hij weggaat vanwege zijn carrière? Wel heel toevallig hè, dat zijn werkgever net is gaan reorganiseren, moest zeker teveel salaris inleveren.” Of: “Maatschappij Y stopt met stedentrips? Dat doen ze alleen maar onder druk van het Verbond hoor.” “Verzekeraar Z. schrapt personeel? Nou ja, dat personeel heeft ook meegewerkt aan de financiële drama’s daar. ’t Is gewoon een criminele organisatie, dat weet iedereen al jaren!”

Ook accountmanagers kunnen er wat van. Regelmatig hoor ik via via smeuïge verhalen over directieleden die vermetele uitspraken hebben gedaan, beleidsregels die niet deugen of fusies die ‘eraan komen’, maar nog niet officieel zijn. Ik geef toe dat ik zulke verhalen altijd smullen vind, sterker nog, de beste accountmanagers zijn degenen met wie ik het lekkerst kan roddelen. Er is echter een klein probleempje: mijn column begint me in de weg te zitten. Na zo’n slordige vijf jaar columns schrijven voor AssurantieMagazine is mijn naam in de branche aardig bekend geworden en dat is niet altijd even handig. “Jij bent toch van die stukjes, in AM?”

 

Het gevolg is dat mensen steeds voorzichtiger worden als ze met mij gaan praten. Zo sprak ik laatst een acceptant die een mooi verhaal had over zorgverzekeringen. Er was iets mis met de medische acceptatie van bepaalde beroepsgroepen, iets wat eigenlijk niet door de beugel kon. Ik zat al in ‘vertel eens’-houding over mijn bureau gebogen, compleet met samenzweerderige blik en al, toen de branchegenoot ineens koudwatervrees kreeg.”Hier mag je niet over schrijven, hoor,” riep hij paniekerig. Ik trok mijn aller-onschuldigste gezicht: alsof ik ooit zomaar roddel en speculaties overneem! Kom nou, ik ben Wilma Nanninga niet. Maar de acceptant wilde zijn verhaal niet af afmaken. Jammer.

Het gebeurt me steeds vaker en ik mis de roddels en verhalen oprecht. Niet omdat ik daar dan zo nodig over wil schrijven, maar gewoon, omdat het mooie verhalen zijn. Ze laten zien dat er achter al de pakken ook gewoon mensen zitten. Ik werk namelijk graag

met mensen. En minder graag met pakken.

Misschien, denk ik wel eens, wordt het tijd om onder een pseudoniem te gaan schrijven.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel