blog

Jiskefet

Archief

Vorige week toog ik naar Soestduinen voor de perspresentatie van Smartfee, een nieuwe keten van “onafhankelijke hypotheekadviseurs”. Het Hilton Royal Parc vormde het decor. Bij de receptie wisten ze ervan. Een megaposter liet geen twijfel meer over: daar rechts ging het gebeuren. In de perszaal was het nog rustig. “Kan gebeuren”, dacht ik. “Ik ben ruim op tijd.”

Alles stond en lag er gelikt bij: kannen koffie en thee, diverse dranken, cake, andere lekkernijen, een schrijfblok en balpen van Smartfee, vlaggetjes van Smartfee en zelfs een doosje pepermuntjes met Smartfee-opdruk. Op de afgesproken starttijd was ik echter nog steeds de enige afgevaardigde van het massaal geïnviteerde journaille.

 

Harm Kranenberg, de algemeen directeur, liet zich niet uit het veld slaan. Enkele Smartfee-medewerkers mochten in de zaal plaatsnemen, als waren zij journalisten. De internetuitzending ging, na het aftellen tot nul, exact op tijd van start. Professioneel draaide Harm zijn verhaal af: voor mij, en de achter hun pc zittende journalisten, die Nederland spoedig zouden gaan informeren over een nieuwe landelijk adviesketen, die over enkele jaren advies geeft bij één op de twintig nieuwe woninghypotheken.

 

Toen Harm zijn verhaal had afgerond was er gelegenheid tot het stellen van vragen. Ik haalde adem … en hoorde achter mij een bombardement van vragen losbarsten. Harm hoorde zijn medewerkers geïnteresseerd aan, als ware deze journalisten, en gaf netjes tekst en uitleg. Ook de kennelijk via internet binnengekomen vragen werden gebundeld en van antwoord voorzien. Na enkele minuten werd de vragenronde afgerond; ik hapte nog steeds naar adem, en had geen vraag kunnen stellen.

 

Gelukkig restte nog een nagesprek met de algemeen directeur. Die ging voorafgaand aan de lunch, met circa 86 luxe broodjes als aanbod, voor de vorm even informeren bij de audiovisuele mensen. “Staat-ie d’r goed op?”, was onvermijdelijk de vraag.

“Eeehhh”, volgde schuchter. Wat bleek? De internetuitzending was na één minuut en nog wat seconden op zwart gegaan. “Bij de start was-ie goed, echt waar!”, stamelden de ICT-mannen. “Overbelasting van de site”, werd nog optimistisch geopperd. Maar nee, de schuld lag elders. Niet bij het ICT-bedrijf natuurlijk, nee, bij het netwerkbedrijf.

 

Harm bleef kalm. “Rome is ook niet in één dag gebouwd”, herpakte hij zichzelf, pakte zijn koffer, en hij maande zijn mensen hetzelfde te doen. Op naar de volgende stap richting einddoel!

Ik bleef vertwijfeld achter. Had ik de geboorte meegemaakt van een marktpartij die een stevige stempel gaat drukken op de Nederlandse hypotheekmarkt? Of was ik figurant in een aflevering van Jiskefet?

 

hdrost@kluwer.nl

Reageer op dit artikel