blog

De nabeschouwing

Archief

Ikzelf volg schades altijd met veel belangstelling. Deels omdat het mijn vak is en deels omdat ze wellicht op een later tijdstip een mooie column kunnen opleveren. Het leukste vind ik aansprakelijkheidsschades. Liefst met een onduidelijke schuldvraag. Zoals in het geval van klant M. Klant M. logeerde wegens omstandigheden in een vakantiehuisje van een kennis. Aangezien de logeerpartij plaatsvond in de winter, had klant M. in het huisje de kachel aangehad. Een houtkachel.

Volgens de kennis was M. vergeten de klep van de kachel open te zetten en waren de muren (door rook en roet) flink verkleurd. De kennis stelde M. voor de rook- en roetschade aansprakelijk. Volgens M. hadden de verkleuringen op de muren helemaal niets met hem te maken. De muren waren al niet hagelwit toen hij in het huisje trok, zo lang had hij er niet gezeten en over die klep had hij nooit iemand gehoord. Hoezo aansprakelijk? Die kennis probeerde er een slaatje uit te slaan.

 

De verklaringen vlogen over en weer. De expertiserapporten waren zo uitgebreid dat ik wekenlang geen CSI meer hoefde te kijken om mijn forensische honger te stillen. En wat de toelichtingen van beide partijen betrof: hele powerpointpresentaties kreeg ik in mijn mailbox. De polisvoorwaarden werden uitgeplozen, de tegenpartij kwam met oude foto’s van het interieur op de proppen en klant M. riep vrienden en bekenden op als getuigen. Het was alsof ik continu naar een spannende tenniswedstrijd zat te kijken.

 

En opeens was het afgelopen. Kennelijk was ergens, buiten mijn blikveld, het beslissende punt gevallen. Game set and match voor de tegenpartij. Klant M. was aansprakelijk, er was dekking en er werd betaald. Een beetje beteuterd staarde ik naar de betaalbrief die ik die ochtend had ontvangen: € 4.200 werd er overgemaakt. Geen toelichting, geen conclusie, niets. “Dit is mijn vonnis en daar moet u het mee doen”, zou de rijdende rechter gezegd hebben.

En dat vind ik jammer. Bij een spannende sportwedstrijd wil je toch ook de nabeschouwing horen? Even de deskundigen aan het woord laten? Een goeie analyse maken? Kijk, ik wéét dat de schadebehandelaar druk is, maar nu we de WFT ons toch constant terugstuurt naar school, kunnen we dan misschien ook die oude kreet weer nieuw leven inblazen? Die van ‘motiveer uw antwoord’?

Reageer op dit artikel