blog

Noodlanding

Archief

Het zijn roerige tijden. De golf van paniek die momenteel over ons land spoelt, vertroebelt onze blik. “We gaan een gigantisch dal in!”, hoor ik iemand voorspellen. Ja. En als we dat maar hard genoeg roepen, dan gaat dat zéker gebeuren. Maar wat gáát er eigenlijk gebeuren? “Met mijn spaargeld?” “Met mijn hypotheek?” “Met de waarde van mijn huis?”

De vragen worden steeds lastiger, mijn antwoorden politieker. Gerenommeerde economen en Zeer Geleerde Mensen zitten met de handen in het haar. Niemand weet hoe het zit en toch heeft iedereen een mening. Het is net als tijdens het Europees Kampioenschap voetbal; we hebben opeens zestien miljoen deskundigen in Nederland. Dat ook een aantal van ónze klanten onder de categorie ‘beste stuurlui staan aan wal’ valt, merk ik nu dagelijks. Waar ik het antwoord schuldig blijf (“meneer, ik weet écht niet wat de stand van de AEX morgen zal zijn, laat staan over vijf jáár!”) leggen zij feilloos de vinger op de zere plek; “Ik vind die Bos maar een bokke…!”
Op genuanceerde en weldoordachte wijze geven mijn klanten een krachtige analyse van de huidige financiële situatie. “Het zijn gewoon allemaal dieven daar bij Fortis!” En daarnaast blijkt dat deze zelfde klanten, terwijl de iconen van de financiële sector zich nog nérgens van bewust waren, al eerder (met elkaar) over de situatie hebben gesproken. “Ik heb het altijd al gezegd, laatst nog tegen de buurman,” verklaarde een ingewijde, “dat Fortis niet voor niets in 1999 het filiaal in Tietjerkstradeel gesloten heeft! Nu gaan we er allemaal ‘an!” En een ander, (ook) niet gehinderd door enige kennis van zaken, schampert:“Ja, en die Wellington zegt ook maar wat.”
Werkelijk, wat míjn klanten me vertellen en voorspellen, daar zouden Smith, Keynes en Mill zich niet aan wagen. Niet dat het dezer dagen nog uitmaakt, wie je bent of hoe je heet. Dat is dan weer het voordeel van een situatie die zich kenmerkt door het voortdurend ‘dit hebben we nog niet eerder meegemaakt’-geroep; het is helemaal niet interessant of je leek bent of deskundige. Alles en iedereen spreekt elkaar tóch tegen. “Blijft u vooral rustig,” zeg ik tegen een hysterische klant (Icesave-spaarder!). Ik voel me onderhand net een stewardess die haar passagiers probeert te kalmeren wanneer de turbulentie het hevigst is. “Please fasten you seatbelts,” roep ik door de intercom. “ And remain seated!” Als iedereen nú de cockpit induikt en zich met de piloten gaat bemoeien, wordt het zéker een noodlanding!

Reageer op dit artikel