blog

Vrienden en verzekeren

Archief

Het klinkt leuk, maar gelukkig word je er niet van. Voor je ’t weet sta je in de kroeg te discussiëren over de (‘te hoge’) premie. Of raak je in conflict over een niet-gedekte schade. En dan zijn de rapen gaar.

Vooral voor autoverzekeringen voor vriendinnen voer ik een stevig ontmoedigingsbeleid. Ten eerste omdat mijn vriendinnen totáál geen verstand van verzekeren hebben. (Ik heb er één ooit heel verontwaardigd aan de lijn gehad die maar niet begreep dat de ‘paaltjesschade’ aan haar auto niet gedekt was op haar beperkt-cascoverzekering, terwijl ze in de algemene voorwaarden had gelezen dat de schade wél gedekt zou zijn geweest als ze een hert had aangereden.) En ten tweede omdat géén van mijn vriendinnen fatsoenlijk kan autorijden.
Dat werd gisteravond maar weer eens bevestigd. Rond half negen werd ik gebeld door mijn vriendin Claudia. “Je raadt het nóóit,” zei ze opgewonden, “met wie ík een aanrijding heb gehad!” De manier waarop ze het woord ‘nooit’ benadrukte deed me het ergste vermoeden. Dit ging om een bekende. “Nou?”vroeg ik voorzichtig. “Ik had het eerst niet door,” voerde ze de spanning op. “Ik werd zomaar afgesneden door een automobiliste die vervolgens vlak voor mijn neus bot op de rem ging staan! Wie denk je dat er uit de auto komt? Fiona! Die was een proefrit aan het maken met een nieuwe automaat.”
Ik vroeg of er veel schade was. “Nou!” zei Claudia met gevoel voor drama. “Mijn auto is weggesleept. Ik begrijp nu wat een ‘kreukelzone’ is!” “Vervelende kwestie,” reageerde ik diplomatiek. Maar dat viel volgens Claudia wel mee. “Fiona zit gewoon fout. Ze sneed me en ging bot op haar rem staan. En dat hebben we ook zo op het schadeformulier gezet. Dus…”
Een half uur later ging de telefoon wéér. Dit keer was het brokkenpiloot twee; Fiona. “Heb je het al gehoord? Ik ben aangereden door Claudia.” “Ik hoorde zoiets,” mompelde ik. “Het was echt bizar,” ging Fiona verder. “Ik maakte net een proefrit met een nieuwe auto, reed weg van een parkeerplaats, komt die muts ineens véél te hard aanrijden. Tja, ik was net de rem aan het testen, dus het geeft je te raden wat er gebeurt. Ze duikt er zo bovenop! Die zit hartstikke fout natuurlijk, dat zei mijn tussenpersoon meteen al!”
Ik mompel iets dat het midden houd tussen ‘ja’ en ‘wie weet’ en rond snel het gesprek af. Dat wordt nog een leuke discussie. Gelukkig zonder mij.

Reageer op dit artikel