blog

Regenbui

Archief

“Meneer Braamburg sloot in 2001 een ABN Amro Flexibel Pensioen. Hij droeg jaarlijks bijna € 3.300 af voor een aanvulling op zijn pensioen. Begin dit jaar ontving hij voor het eerst een pensioenoverzicht en zag dat van zijn inleg van zo’n € 22.000 nog maar _€ 12.000 over is. En het vooruitzicht voor zijn ouderdomspensioen op 65-jarige leeftijd is welgeteld: €  0,00.”

"Meneer Braamburg sloot in 2001 een ABN Amro Flexibel Pensioen. Hij droeg jaarlijks bijna € 3.300 af voor een aanvulling op zijn pensioen. Begin dit jaar ontving hij voor het eerst een pensioenoverzicht en zag dat van zijn inleg van zo'n € 22.000 nog maar _€ 12.000 over is. En het vooruitzicht voor zijn ouderdomspensioen op 65-jarige leeftijd is welgeteld: €  0,00."
 
In ongeveer deze bewoordingen trachtte Antoinette Hertsenberg de kijkers van Tros Radar onlangs bij te praten over problemen met pensioenverzekeringen. Nu schijnt haar stem bij menig branchegenoot de nodige aversie op te roepen. Maar probeer daar overheen te stappen en beperk u tot de inhoud!
Alle nuances over teleurstellende beleggingsresultaten en verzekeringsdekkingen ten spijt, deze werkelijkheid valt geen klant uit te leggen. Dat bleek een week later ook, toen een commercieel directeur van ABN Amro Verzekeringen in de Radar-studio verscheen. Hij stamelde vijf minuten lang inhoudsloze clichés uit. Als je niets te zeggen hebt, zeg dan ook niets! Antoinette vond 't prachtig: "Dapper gedaan, joh."
Het mag bekend zijn: het verhaal van meneer Braamburg staat niet op zichzelf. Dat Radar hier een nieuwe woekerpolisaffaire bij de kop heeft, is evident en mag niemand in deze bedrijfstak verrassen. "Pensioenverzekeringen op basis van beleggingen zullen voor claims zorgen die veel pijnlijker zijn dan de aandelenleaseaffaire", zei Alfred Oosenbrug al eens tijdens een NVA-forum over de toekomst van de zogeheten beschikbare premieregeling. Deze actuaris, accountant en voormalige hoogleraar aan de Erasmus Universiteit, heeft het product meermaals gefileerd. En hij niet alleen. Diverse deskundigen uit de pensioenwereld wezen al eerder op de enorme aansprakelijkheidsclaims die adviseurs en verzekeraars tegemoet kunnen zien, zeker als de beleggingen niet datgene brengen wat de folder had beloofd.
Maar dat laatste moet de branche niet als excuus aandragen. De schuld ligt vooral bij de productaanbieders zelf. Die repten over sparen, spiegelden jaarlijkse rendementen van 8% en nog veel meer voor en gaven volkomen ontoereikende informatie over de verdeling van de inleg in verzekeringspremies en (pittige) kosten. En voor die tekortkomingen gaan consumenten nu compensatie eisen.
De wijze waarop dat zal gebeuren belooft geen fraaie te worden. Het onderwerp pensioen is namelijk emotioneel een tikje beladen. Vraag dat maar aan politici, zoals Elco Brinkman en meer recent Wouter Bos, die ooit met hun handjes aan de AOW wilden komen.
Een zware regenbui kondigt zich derhalve op de radar aan. En die zal niet overwaaien. Is het wellicht een idee dat verzekeraars, nu zij in overleg met ombudsman Wabeke houders van individuele beleggingsverzekeringen financieel gaan compenseren, die lijn direct doortrekken naar dit soort pensioenverzekeringen? Zo'n 'schoonschiphouding' zou politiek en publiek aangenaam kunnen verrassen. Zo kan de volgende affaire op het punt van imago nog winst opleveren. Zie het als reclamegeld.
Henri Drost

Reageer op dit artikel