blog

Playstation

Archief

Sommige schades zijn zo bizar dat de werkelijkheid de fantasie naar de kroon steekt. Vooral wanneer er kinderen in het spel zijn. Met bakstenen op auto’s tekenen, aanstekers uitproberen, de voorbeelden zijn talrijk.

Klant B. kan erover meepraten. Was het vorig jaar nog zijn zoontje dat oma’s familiezwembad liet leegstromen (en daarmee de complete tuin aan een tsunami blootstelde), onlangs bleek dat óók zijn dochter wel eens ondeugend kon zijn.
Zo was zijn oogappel (met haar moeder) op bezoek bij een tante. Het meisje – ze is drie jaar oud – is dol op het verstoppen van voorwerpen. Liefst op vreemde plekken. En verstóppen, dat kunnen ze, die kleintjes. Gebeurt zoiets thuis, dan kan men er meestal nog wel om lachen (alhoewel ik ook wel eens flink heb lopen vloeken als mijn sleutels of telefoon weer eens onvindbaar waren).
Extra vervelend wordt het wanneer het kind zijn crime scene buitenshuis kiest. Zoals in het geval van de dochter van B. Bij haar tante thuis had ze de hand weten te leggen op de playstation-portable (PSP voor kenners). Haar nichtje van zestien, die haar favoriete speelgoed keurig hoog op de schoorsteenmantel had gelegd, was al gaan zoeken. “Ach, die vinden we wel weer terug,” had de moeder sussend gezegd.
En vínden zouden ze hem. Alleen niet op een heel gebruikelijke plek. Dat de peuter dit keer echt werk van haar hobby had gemaakt, bleek even later. Het kleine meisje was naar het toilet vertrokken. Voor de grote boodschap. Billen afvegen behoorde echter nog níet tot de vaardigheden en dus werd mamma geroepen. En zo ontdekte men de playstation. In de wc-pot, getopt met een flinke hoop uitwerpselen. (“Het meisje dacht natuurlijk dat het een plee-station was,” merkte een collega bijdehand op toen ik hem over de schade vertelde.) Afijn, men heeft nog geprobeerd het apparaat te reanimeren maar het mocht niet baten. De duik in de wc was hem fataal geworden.
En dus kwam klant B. bij mij. Met een schadeformulier en een aansprakelijkstelling. “Je zóu ze toch, die kinderen,” mopperde hij. “’t Is dat ze pas drie is, anders zou ik haar zélf met het schadeformulier langs sturen.” “Tja”, knipoogde ik. “Kinderen onder de veertien jaar kunnen volgens de wet nou eenmaal niet zelf aansprakelijk zijn.” “Dat zal best,” mopperde B. verder. “Maar dan hoeven ze nog niet overal schijt aan te hebben!”

Reageer op dit artikel