blog

BHV-cursus

Archief

Het was weer tijd voor mijn jaarlijkse opfriscursus voor bedrijfshulpverlener(BHV). Bijzonder nuttig kan ik u vertellen. Ook voor de assurantieadviseur. Want van tegenvallende beleggingsresultaten wil uw klant nog wel eens wit wegtrekken. Tel daarbij het hele kostentransparantie verhaal op en men is hard op weg om te gaan hyperventileren.

Daarnaast is zo’n dagje ‘praktijk’ altijd een welkome afwisseling voor notoire bureauplakkers zoals ik. De docenten van de BHV-cursus, veelal ambulance- en brandweermedewerkers, zijn oude rotten in het vak. Niet zelden spreken ze met een authentiek Rotterdams of Haags accent en zitten vol mooie verhalen.   Neem nou de meneer die ons tijdens de laatste herhalingscursus door het onderdeel ‘blusmiddelen’ moest loodsen. Die had wel wat meegemaakt ‘in het veld’. Backdrafts, flash-overs, spontane ontbrandingen; hij kon overal over meepraten.
  Ook over wat er doorgaans ná zo’n ramp gebeurt. “Dan komen de verzekeraars,” zei hij. “En dat betekent ellende.” Gelukkig had hij daar wel een paar tips voor. Kregen we er gratis bij. “Na een brand komt stichting Salvage,” vertelde hij. “En die komen ‘helpen’.” Hij keek veelbetekenend het lokaal rond. “Zo nemen ze bijvoorbeeld uw beschadigde spullen mee om ze te ‘herstellen’.Wanneer ze die terugbrengen, zien ze er altijd als nieuw uit. Maar of ze het ook doen, dat is een tweede.” Hij adviseerde zijn leerlingen om niet te snel te tekenen. “Want dat willen ze graag, dat je een krabbel zet. En dan hang je.”
  Ik schoof naar het puntje van mijn stoel. “Je moet gewoon zeggen”, ging hij bijna fluisterend verder, “dat je niet tekeningsbevoegd bent. En dan stop je het formulier snel weg. Tegen de tijd dat ze terugkomen, heb jij je apparaat allang kunnen testen.” Voldaan keek hij rond. Alle cursisten knikten instemmend. Verzekeringsmaatschappijen dat zijn boeven. Die zijn vaak nog erger dan de brand zelf. “Ik moet natuurlijk altijd een beetje uitkijken,” grinnikte de bijna gepensioneerde brandweerman. “Want soms heb ik hier óók mensen uit de verzekeringswereld. Dan kan ik dit soort verhalen beter niet vertellen.” Ik dacht even terug aan de ontruimingsoefening van een half uur geleden. Die liep een beetje uit waardoor de docent zijn voorstelrondje had overgeslagen. Arme man. Dat hij nou nét mij in zijn klas moest hebben. ‘Iemand’ uit de verzekeringswereld. Eén die óók nog columns schrijft.

Reageer op dit artikel