Verzekeraars en advieskantoren halen alles uit de kast om talent aan te trekken en te behouden. Deze high potentials zijn schaars binnen de branche. En geloof mij: daar weet de redactie van AM alles van. Toen we een aantal werkgevers eraan herinnerden om hun talenten aan te melden voor de AM Top 50 Young Leaders lijst, bleek niet iedere HR-afdeling lekker te gaan op het idee hun talent een podium te geven.
Onlangs deelde Jan Driessen hier (bij AM) een stevige stelling: juist nu risico's groter worden, steken verzekeraars hun kop in het zand. Waar zijn de grote publiekscampagnes, vroeg hij zich af. Waar is de maatschappelijke stem van onze sector?
Twintig jaar geleden kon je de TV niet aanzetten of je kwam een verzekeraar tegen. Centraal Beheer. Interpolis. OHRA. Delta Lloyd. Nationale-Nederlanden. Aegon. Verzekeraars behoorden tot de grootste adverteerders van Nederland. Ze vochten niet alleen om de gunst van de klant, maar wonnen prijzen met bewustwordingscampagnes die iedereen kende.
Waarom de verzekeringsbranche haar meest waardevolle kapitaal dreigt kwijt te raken.
Waarom zwijgen verzekeraars over de asociale hufters die onze premies onnodig opjagen? Dat kan in deze AI-tijd eigenlijk niet meer. Verzekeraars, stop met verhullen.
Dat de verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandigen (BAZ) vanaf 2030 van start gaat, daar vertel ik u niets nieuws mee. Wij horen dat zelfstandig ondernemers inmiddels actief met hun AOV-vragen naar hun adviseur stappen. Logisch. Nu de BAZ verplicht wordt, gaan zij kritisch kijken naar opties.
Ik heb thuis een noodpakket. Water, lampen, een radio, een draagbaar zonnepaneel: het is er allemaal. Maar wanneer je mij vraagt of ik echt verwacht dat binnenkort de Russen door de dorpsstraat van Hoevelaken marcheren, dan moet ik eerlijk zeggen dat ik dat niet zo snel zie gebeuren. En niet alleen omdat er in Hoevelaken niet zo veel te doen is. Toch heb ik een noodpakket, omdat er meer scenario's denkbaar zijn dan een fysieke bezetting door een vijand.
Zo'n twintig jaar geleden nam Aegon een opmerkelijk besluit. Het verzekeringsconcern verplaatste de opslag van pensioengegevens van servers in de VS naar bunkers diep onder de Schotse heuvels. Niet omdat dat daar goedkoper was, maar omdat de directie zich één belangrijke vraag stelde: waar zijn de gegevens van miljoenen klanten op lange termijn het veiligst? Dat was vooruitdenken.
Dagelijks communiceren wij per mail en telefoon met verzekeraars. We hebben een aantal vaste contactpersonen die over het algemeen heel goed bereikbaar zijn. Mocht iemand niet bereikbaar zijn, dan worden we meestal dezelfde dag teruggebeld. Gelukkig maar, want als we via de door de verzekeraar vereiste manier zouden moeten communiceren, staan we achteraan in de rij. Sterker nog: in sommige gevallen kunnen we dan helemaal niets.
Sinds vorige maand is Nederland als eerste Europese land slachtoffer van de Tesla Full Self-Driving-cult (FSD). De verantwoordelijken daarvoor bij RDW verdienen vanzelfsprekend een seizoen lang Ajax kijken, maar dat is mosterd na de maaltijd. Nu FSD is gearriveerd is het vooral interessant om te kijken wat dit voor autoverzekeringen in Nederland kan betekenen. Blijven die even slecht renderen of wordt het zelfs nóg erger?
Sinds de financiële crisis van 2008 hangt er in Den Haag een bijna permanent wantrouwen jegens de financiële sector. Banken en verzekeraars waren de schuldigen. Graaiers. Bonusjagers. Risiconemers.
Bij De Unie zien we het regelmatig voorbijkomen: organisaties die hun structuur wijzigen en daarbij nieuwe functies creëren. In de praktijk ontstaat dan vaak de vraag wie voor die nieuwe rollen in aanmerking komen. Wanneer er meer geschikte werknemers zijn dan beschikbare plekken, kiezen werkgevers er geregeld voor om te selecteren op basis van geschiktheid. Maar dat is niet altijd toegestaan.
Wie vandaag als klant een vraag stelt aan zijn verzekeraar, krijgt geen antwoord. Hij krijgt een systeem. Klikken. Scrollen. Keuzes maken die nergens op lijken. Een callcenter zonder oplossingen, een website die niet helpt, maar tegenwerkt. En dat is precies de kern van het probleem.
Een column over AI. Echt? Is er nog íéts over te zeggen dat niet al beschreven is? Jazeker, er is inderdaad nog een thema rond AI dat ik de lezers wil voorhouden. Logisch toch, het houdt ons allemaal bezig.
Voor pensioengerechtigden is het jaarlijks Uniform Pensioenoverzicht (UPO) een belangrijk document. De informatie op het UPO schept verwachtingen over hun pensioen. Groot is de teleurstelling als dit anders uitpakt. Onbevredigend zijn uitspraken van de Geschillencommissie met het oordeel: niet het UPO, maar het pensioenreglement is leidend voor de pensioenaanspraken.
Iedereen begrijpt dat verzekeren geld kost. Als klant betaal je premie om zekerheid te kopen. Dat is logisch. En daar is een solide, betrouwbare verzekeraar voor nodig. Maar je vraagt je wel af wat er vervolgens met al dat verdiende geld bij een zogenaamd coöperatieve verzekeraar gebeurt.
Vroeger was de grootste zorg van een adviseur of de klant wel genoeg inkomen had voor die hypotheek. Vandaag de dag is de vraag fundamenteler: is de klant wel de klant? Sinds het gigantische datalek bij Odido is de toolkit van de gemiddelde identiteitsfraudeur namelijk geüpgraded van een bot mes naar een scalpel. Voor hypotheek- en assurantieadviseurs betekent dit dat de 'normale' identificatieprocedure niet langer een formaliteit is, maar een cruciale verdedigingslinie.
Ik zag laatst een bericht op LinkedIn van een hypotheekadviseur. De bank werd met naam en toenaam genoemd. En alsof dat nog niet genoeg was, werd ook de CCO persoonlijk genoemd — vetgedrukt, zodat niemand haar kon missen.
